Ο πλειστηριασμός της Αριστεράς με απόφαση του Συνεδρίου

Η εβδομάδα που πέρασε δεν ήταν από τις καλύτερες για τον κυβερνητικό συνασπισμό και ιδιαίτερα για τους σχεδιασμούς του Μαξίμου. Παρά την μουδιασμένη φαντασμαγορία του 2ουσυνεδρίου, όπου ο πρόεδρος εκλέγεται με 93% και πριν ακόμα καταλαγιάσουν οι ιαχές «ή τώρα ή ποτέ το χρέος», από Δευτέρα το κλίμα άλλαξε τελείως.

Το ΣτΕ αποφάσισε τελικά με ψήφους 16-9 να εξετάσει στην ουσία τους τις προσφυγές κόντρα στην αρνητική εισήγηση. Η είδηση έσκασε σαν βόμβα και δημιούργησε μεγάλη αναταραχή στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Μια ενδεχόμενη απόφαση του ΣτΕ περί αντισυνταγματικότητας του νόμου, αλλάζει όλο το πολιτικό σκηνικό με απρόβλεπτες συνέπειες. Η συνέχεια της άσχημης εβδομάδας ήρθε από τις απανωτές «σφαλιάρες» που έφαγε ξανά το επικοινωνιακό επιτελείο και ο ίδιος ο Τσίπρας από τους «φίλους» Ευρωπαίους. Ομοβροντία δηλώσεων Σουλτς, Ντράγκι και Σόιμπλε διέλυσαν τις αυταπάτες για διευθέτηση του χρέους μέσα στο 2016, αναγκάζοντας τον Αλ. Τσίπρα να εξαγγείλει χθες «μονομερώς» τελικά ότι ελπίζει σε θετική έκβαση.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Ερντογάν κλιμακώνει τις προκλήσεις, αμφισβητώντας σύνορα και κυρίως στέλνοντας τελεσίγραφα για νέο κύκλο προσφυγικών κυμάτων. Η απόλυση με συνοπτικές διαδικασίες του έμπειρου ανταποκριτή του ΑΠΕ στην Τουρκία Άρη Αμπατζή, δείχνει νευρικότητα και φόβο απέναντι στον Σουλτάνο, ο οποίος επανήλθε με χειρότερες δηλώσεις από αυτές για τις οποίες απολύθηκε ο ανταποκριτής…

Η επικείμενη συμπλήρωση 2 χρόνων στην κυβέρνηση, ενδέχεται να συμπέσει με την εμφάνιση μεγάλων εμποδίων και προβλημάτων, που δεν απέχουν από τα χαρακτηριστικά μιας γενικευμένης πολιτικής κρίσης και αναταραχής στους κόλπους του κράτους και των ισχυρών οικονομικών ελίτ και ολιγαρχών. Το κύριο εξαγόμενο είναι ότι το πολιτικό σκηνικό δεν είναι σταθεροποιημένο, η διαπάλη και η διαμάχη ανάμεσα σε πτέρυγες και ομάδες ενισχύεται, η ρευστότητα και η αβεβαιότητα στις εξελίξεις στην Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή μας δυναμώνει. Οι κόμποι φτάνουν στο χτένι και δεν διαφαίνονται εύκολες λύσεις.

Είναι προφανής ο πειρασμός της κυβέρνησης Τσίπρα να δημιουργήσει τους όρους ώστε να μην αποτελέσει εφήμερο και περαστικό διαχειριστή, αλλά να βάλει βάσεις για μονιμότερη παρουσία στην εξουσία. Αυτός ο «πειρασμός» οδήγησε σε κόντρες και συμβιβασμούς με διάφορα τζάκια, προωθώντας κάποια νέα ή όχι και τόσο νέα (Μελισσανίδης, Μαρινάκης, Σαββίδης κ.λπ.). Ο σχεδιασμός αυτός συναντά πολλαπλά εμπόδια και σε τέτοιες καταστάσεις, δεν φτάνει ένας χειρισμός σαν αυτόν που έγινε με την εκκλησία (μια «παρεξήγηση που λύθηκε»). Κι αυτό γιατί τα μαχαίρια για τις τράπεζες, τη δικαιοσύνη, τα ΜΜΕ, έχουν βγει από το θηκάρι. Έτσι, είναι φανερό ότι οι μέθοδοι με τις οποίες θα λύνονται οι λογαριασμοί, δεν θα είναι οι κανονικές αλλά τα κτυπήματα κάτω από τη ζώνη θα δώσουν και θα πάρουν.

 

Ο άλλος πόλος…

Βέβαια έχει την πλάκα του να βλέπεις όλο το πολιτικό προσωπικό της παλιάς διαπλοκής να σκίζει τα ιμάτιά του για τη δημοκρατία, τα δικαιώματα (των δικαστών) και τη νέα διαπλοκή. Αποφεύγουν να λένε ονόματα (έχουν πείρα), ρίχνουν μπηχτές, προχωρούν σε κάποιες αποκαλύψεις, ταμπουρώνονται αλλά ίσαμε εκεί. Δεν προκαλούν όμως πολιτικό ζήτημα, πέρα από αντιπολιτευτικές κορώνες. Το ζήτημα είναι απλό: Ας βγάλει όση βρώμικη δουλειά μπορεί ο Τσίπρας. Δεν βιάζονται οι της Ν.Δ., άσχετα με το τι λένε στα λόγια. Αργότερα θα έρθει η ώρα τους…

Οι «μεγάλοι», όμως, βλέπουν και κατανοούν ότι μια κατά βάση μονοκομματική κυβέρνηση δεν λειτουργεί σε εδικές συνθήκες, όπως αυτές που διαμορφώνονται. Θα προτιμούσαν -και θα σπρώξουν προς τα εκεί- μια «οικουμενική», «εθνική» κυβέρνηση.

 

Οι διαφυγές του Αλέξη Τσίπρα

Με αυτά τα δεδομένα, ο Τσίπρας υποχρεώνεται σε κινήσεις. Όχι, δεν έχει πρόβλημα με το κόμμα. Ποιο κόμμα άλλωστε; Το κόμμα στο οποίο κανένα πρωτοκλασάτο στέλεχος δεν θέλει να γίνει γραμματέας; Όπως διαρρέεται, ο Π. Ρήγας θα είναι πάλι γραμματέας, ενώ μάλλον στη γραμματεία (τουλάχιστον στην πρώτη συνεδρίασή και μόνο) θα μετέχουν σαν μέλη της οι Δραγασάκης, Φίλης, Σκουρλέτης, ως δείγμα της σημασίας που δίνεται στο όργανο αυτό (είπαμε, υπάρχει μπόλικο θέατρο).

Οι βασικές κινήσεις αφορούν τον ανασχηματισμό που διαδίδεται ότι θα είναι «σαρωτικός», καθώς και πιθανά ανοίγματα σε «κεντροαριστερούς» χώρους. «Στόχος μας είναι μια ευέλικτη, γρήγορη διακυβέρνηση της χώρας. Δεν είναι θέμα προσώπων. Έχουμε μπροστά μας ένα πιο σοβαρό θέμα, το Προσφυγικό, ως προτεραιότητα της ατζέντας μιας κυβέρνησης. Θα δοθεί βάρος στο υπουργείο Μετανάστευσης». Κάτι ξέρει η Γεροβασίλη με αυτές τις δηλώσεις.

Ο Τσίπρας θα περιμένει, ωστόσο, να δει πώς διαμορφώνεται το τοπίο μετά τη απόφαση ή το μπλοκάρισμα του ΣτΕ (ένας ακόμα να αρρωστήσει και το θέμα παραπέμπεται στο μέλλον) και θα συνυπολογίσει και τις εξελίξεις στα μέτωπα της δεύτερης αξιολόγησης. Θα μετρήσει σοβαρά τις πραγματικές δημοσκοπήσεις, θα υπολογίσει τα πιθανά σενάρια και το ζήτημα των πρόωρων εκλογών (με λίστα πάλι) ίσως είναι μια κάποια λύση. Τέλος, ίσως υποδεχθεί τον Μπαράκ Ομπάμα κατά τις αρχές με μέσα Νοεμβρίου.

 

 

Ομπάμα, ο μεγάλος έρωτας

Ο Α. Τσίπρας δεν κρύβει την αγάπη του προς τις ΗΠΑ και δεν έχει κάνει τίποτα που να έχει στεναχωρήσει αυτήν τη μεγάλη «σύμμαχο». Φαίνεται μάλιστα να έχει το Μαξίμου ιδιαίτερες σχέσεις με το ίδρυμα Κλίντον και να ελπίζει στις ΗΠΑ για τα ζητήματα του χρέους. Μια επίσκεψη του Ομπάμα θα χρησιμοποιηθεί επικοινωνιακά προς αυτήν την κατεύθυνση. Ο απερχόμενος πρόεδρος, όμως, δεν θα βρεθεί στην Αθήνα (αν τελικά έρθει) μόνο για αυτό. Κυρίως θα έρθει για τα γεωπολιτικά – εθνικά ζητήματα και κυρίως για να πιέσει για «λύση» στο Κυπριακό.

 

http://www.e-dromos.gr/peismatarika-gegonota-anexelegktes-anti8eseis/