Η κεντροαριστερή κοροϊδία σε νέα επεισόδια – Άρθρο στο Δρόμο (φ.353 – 1/4/2017)

Προφάσεις και πλασαρίσματα στο φόντο της «αξιολόγησης»

 

Αυτό που ζούμε, ως φαρσοκωμωδία αλλά με τραγικά αποτελέσματα, είναι δυστυχώς πραγματικό. Η «κεντροαριστερή διαχείριση» αποκτά διαστάσεις παραποίησης της πραγματικότητας με κυρίαρχο το διαρκές ψέμα και τη συστηματική προσπάθεια να λειανθεί το έδαφος για να επιβληθούν τα πιο επώδυνα μέτρα που έχουν υιοθετηθεί από το 2010 μέχρι σήμερα.

Η παράταση μιας δήθεν σκληρής «διαπραγμάτευσης», το κέρδισμα χρόνου δηλαδή, αποτελεί το μοναδικό εργαλείο για την κυβέρνηση, η οποία βολεύεται έτσι μια χαρά (σαν τους πρώτους μήνες του ΓΑΠ), ενώ και οι δανειστές δεν φαίνεται να βιάζονται τόσο. Η γραμμή με λίγα λόγια είναι «κερδίζουμε χρόνο όσο μπορούμε, κι ας βουλιάζει το καράβι», αδιαφορούμε αν κρίσιμες αποφάσεις και επιλογές μετατίθενται στο προσεχές μέλλον, υποθηκεύοντάς το.

Ο «αριστερός λόγος» της κυβέρνησης είναι απλά «φερετζές» της μνημονιακής δουλοπρέπειας, της εμμονικής εξουσιομανίας κεντροαριστερών (κι όχι μόνο) αιλουροειδών. Φερετζές και όχι πρόσωπο καθαρό και τίμιο, αφού το μυαλό και η καρδιά έχουν εθιστεί στο να υπηρετούν αφεντάδες και να παραπλανούν το «πόπολο».

 

Η ουσία είναι αλλού

Η μεγάλη καθυστέρηση της «αξιολόγησης» οδηγεί σε αντίστοιχη εμπλοκή. Θα στηθεί κλίμα δραματοποίησης της κατάστασης με τους γνωστούς εκβιασμούς, που θα φέρουν – άμεσα σχεδόν – μεγάλα πολιτικά γεγονότα. Οι επόμενοι μήνες θα είναι έκρυθμοι, οι πολιτικές εντάσεις και οι τόνοι θα κορυφωθούν σε όλα τα μέτωπα.

Το αίνιγμα των εξελίξεων δεν μπορεί να αναλυθεί αν δεν μελετηθούν δύο κρίσιμοι παράγοντες. Πρώτον, οι εξελίξεις στην «Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων». Ποια θα είναι η θέση της Ελλάδας σε αυτήν και πόσο ρεαλιστικό είναι να παραμείνει στον «σκληρό πυρήνα» της Ε.Ε., όπως διαλαλεί ο Προκόπης Παυλόπουλος; Τι απεργάζονται οι βασικοί αρχιτέκτονες της νέας Ευρώπης για την Ελλάδα; Και δεύτερον, σε ποιο βαθμό και με ποια ένταση θα εκδηλωθεί ο τουρκικός επεκτατισμός και τι είδους γεγονότα θα υπάρξουν στο τόξο Έβρος – Αιγαίο – Καστελλόριζο – Κύπρος.

Ο πολιτικός κόσμος στο σύνολό του, και ειδικά το Μαξίμου, μπορεί να επιδίδεται σε κάθε λογής «τσαλίμια» και ελιγμούς, τεχνάσματα, αποπροσανατολιστικές μεθοδεύσεις, μικρο ή μεγα-σκάνδαλα που τεχνητά φέρνουν στην πολιτική επιφάνεια, πρωτοβουλίες αλλαγής της ατζέντας, κι ό,τι άλλο επιστρατεύεται συνήθως. Δεν θα μπορέσει να αποφύγει τα διλήμματα και τις συνέπειες που θα προκύψουν έτσι κι αλλιώς από τους δύο αυτούς παράγοντες.

Για να γίνει πιο φανερό το πραγματικό διακύβευμα: Η προβλεπόμενη διάλυση κοινωνίας και χώρας μέσω της μνημονιακής αποικιοκρατικής πολιτικής, υπερβαίνει κατά πολύ αυτό που μπορεί να αντέξει ή να σηκώσει το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Από το 2010 έχουν παρελάσει και έχουν φθαρεί οι: Γ. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμος με τρικομματική στήριξη, Α. Σαμαράς και τώρα ο Αλ. Τσίπρας (αφού επέζησε με ψήφους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στο 3ο μνημόνιο το καλοκαίρι του 2015). Η φθορά του Τσίπρα είναι εντυπωσιακή και χωρίς τα σωληνάκια που του προσφέρονται (Καμμένος-ΑΝΕΛ, ακόμα και «Οικολόγοι» με έναν υπουργό και έναν βουλευτή), θα είχε ήδη πέσει.

Στην κυβέρνηση Τσίπρα, οι ευρωκράτες βρήκαν μια λύση για να περάσουν μέτρα που κανένας από τους προκατόχους δεν θα μπορούσε χωρίς μεγάλους κοινωνικούς κλυδωνισμούς. Βρήκαν στο πρόσωπο του Τσίπρα και της παρέας του Μαξίμου, τους πιο πειθήνιους συνεργάτες. Αλλά μετράνε κι αυτοί τη ραγδαία φθορά και σκέπτονται εναλλακτικές. Από την άλλη, μια πανεθνική κρίση και πολεμική εμπλοκή με την Τουρκία – σενάριο που όλοι νομίζουν ότι είναι φανταστικό – θα δημιουργήσει όρους τεράστιας οπισθοχώρησης σε όλους τους τομείς με απρόβλεπτες εξελίξεις. (Έχουμε εισέλθει σε μια εποχή στην οποία ο στρουθοκαμηλισμός δεν βοηθά να αντιμετωπισθεί η εξελισσόμενη πραγματικότητα).

Η κεντροαριστερή διαχείριση αποδέχεται το πλαίσιο αυτό, επιζητά κυνικά να κερδίσει χρόνο, ελπίζει ότι δεν θα σκάσει στα χέρια της μια ανοικτή χρεοκοπία της χώρας ή μια εθνική τραγωδία. Γνωρίζει ότι δεν υπάρχει «δεύτερος γύρος», «δεύτερη ευκαιρία» για αυτήν, γι’ αυτό και προσπαθεί να δρομολογήσει εξελίξεις που δεν θα την εξαφανίσουν από την πολιτική σκηνή. Αυτός είναι ο λόγος που εμφανίζεται πρόθυμη να ψηφίσει μέτρα και μνημόνια διάλυσης της χώρας και της κοινωνίας, κρατώντας και κάποια «φύλλα συκής» ως πρόσχημα.

Στο έδαφος αυτό έχουμε μπροστά μας, ένα διογκούμενο ροζ «παπατζιλίκι» (παράλληλο πρόγραμμα, αντίμετρα, ευαισθησία για τα εργασιακά, μεγάλες επιτυχίες στην οικονομία, περήφανη πολιτική, επενδύσεις, επιδόματα, θέσεις εργασίας, παιδικοί σταθμοί κ.λπ.). Μια φτηνή εκστρατεία υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα, στον αντίποδα της φοβερής «μαχαιριάς» που επιφυλάσσεται για τον λαό.

 

Περίοδος πλασαρισμάτων

Μέσα σε αυτήν τη συγκυρία που προμηνύει μεγάλα πολιτικά γεγονότα και σημαδεύει μια νέα πολιτική φάση ανακατατάξεων και εξελίξεων, είναι φυσικό να εντείνονται διεργασίες μέσα κι έξω από το κομματικό φάσμα. Αντικειμενικά διανοίγεται ένα πλαίσιο για παρεμβάσεις και «πλασαρίσματα».

Δύο πρώην πρωθυπουργοί, οι Κ. Καραμανλής και Κ. Σημίτης, κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Ο πρώτος πλασάρεται ως ο λιγότερο φθαρμένος και ίσως ο εγγυητής μιας εθνικής πολιτικής μετά από καταστροφές. Ο δεύτερος, μετά από 13 χρόνια απουσίας, παρεμβαίνει πιο άμεσα ζητώντας εκλογές. Ο Στουρνάρας, μετά το φλερτ με την κυβέρνηση, επιτίθεται ξανά και δείχνει να έχει βλέψεις, επιδιώκοντας να παίζει έναν αυξημένο ρυθμιστικό ρόλο εγγυητή ευρωπαϊκών συμφερόντων. Η πίεση προς την κατεύθυνση συγκυβερνήσεων θα δυναμώσει και οι οικουμενικές κυβερνήσεις θα αναδειχθούν σαν μια κάποια λύση.

Η κυβέρνηση, επικοινωνιακά ρίχνει στο τραπέζι ό,τι έχει και δεν έχει, προκειμένου να αποπροσανατολίσει και να ελέγξει την πολιτική ατζέντα. Σύνταγμα, σκάνδαλα, Μπελογιάννης, επίσκεψη στον Πανάγιο Τάφο στα Ιεροσόλυμα, Πάπας, «μάχες» για τα εργασιακά: Από όλα έχει ο μπαξές… Αντιλαμβάνεται ότι τα περιθώρια στενεύουν, τρώει την μια μετά την άλλη «καρπαζιά» (π.χ. απάντηση Γιούνκερ στην επιστολή Τσίπρα και αγνόηση των «ελληνικών θέσεων» στην διαπραγμάτευση) και μετρά την φθορά που ήδη έχει. Ο Αλ. Τσίπρας βλέπει πως η υπερψήφιση όσων ζητούν οι δανειστές σημαίνει τον πολιτικό του θάνατο και για αυτό απεργάζεται και δεύτερες σκέψεις – σενάρια. Το παιχνίδι αν πρέπει να υπερψηφιστούν τα μέτρα από παραπάνω από 151 ή όχι, είναι ακόμα ανοικτό και ίσως αποτελέσει δικλείδα για περαιτέρω πίεση ή ακόμα και προσφυγή σε εκλογές. Επιβοηθητική σε αυτό το σημείο είναι η παρέμβαση της ευρωκρατίας για συμμόρφωση και ευθυγράμμιση του Μητσοτάκη.

Στο εσωτερικό της κυβέρνησης, τα πράγματα εξελίσσονται ως εξής: Ο Τσακαλώτος φορτώνεται τη βρώμικη δουλειά της διαπραγμάτευσης, και ως διπλωματικός και οικονομικός διαχειριστής της αξιολόγησης, αντιμετωπίζει τα πίσω-μπρος του Μαξίμου, χωρίς μεγάλη χαρά, αφού σημαίνουν και δικό του «άδειασμα». Ο Σκουρλέτης, αποστασιοποιείται ως ένα βαθμό πλασαριζόμενος στο εσωκομματικό τοπίο (πάντως η συνείδησή του δεν του επιτρέπει να διαφωνήσει κι άρα θα ψηφίσει ό,τι έρθει). Ο Φίλης κάτι θα πει οσονούπω. Βέβαια, η κλασική διαδικασία προβλέπει διάφορα «μασάζ», σύγκλιση της Κ.Ε. για «ξεμπούκωμα» και κατάθεση αντιρρήσεων – μικροεκβιασμών, και μετά η κοινοβουλευτική ομάδα θα πράξει το «καθήκον» της, όπως έχει δείξει πολλές φορές και ο πολύς Μπαλαούρας…

Οι ΑΝΕΛ ήδη σε συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας, όπου ο Τσακαλώτος τους ενημέρωσε για όλα, δήλωσαν ότι τα ψηφίζουν όλα και ότι η Κ.Ο. τους είναι «χάλυβας» και όχι μπετόν… Ενώ ο Ζουράρις προχώρησε σε μια… παλληκαρίσια δήλωση: «Διαφωνώ με όλα, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι δεν θα ψηφίσω».

Ο Τσιρώνης (στέλεχος των πάλαι ποτέ «απείθαρχων» του Χημικού Αθήνας) δεν έχει πρόβλημα. Το ίδιο και ο πολλών κιλών τεστοστερόνης Κνίτης Πολάκης, θα βρίζει τα «βοθροκάναλα» και θα ψηφίζει κι άλλα μνημόνια «γιατί έχουμε πόλεμο», ενώ ο Αθανασίου (προερχόμενος από το Δίκτυο για τα δικαιώματα) θα είναι ανακατεμένος σε κάποια από τα λειτουργήματα του «ναού της δημοκρατίας»… Δεν ξεχνάμε βεβαίως ούτε τους «εξάδελφους» και λοιπούς συγγενείς, ούτε τους αντιπεριφερειάρχες που συνεχίζουν να στηρίζουν το «πλαίσιο Τσίπρα» και τη «δημοκρατική επανάσταση», άλλωστε όλα έχουν μια τιμή κι ο τόπος είναι μικρός.

Στα όχι και τόσο παλιά χρόνια (2010-2014) μπορούσε να βρεθεί κάποιος Πασόκος ή Νεοδημοκράτης να ψηφίσει Κατά ή Παρόν σε κρίσιμες ψηφοφορίες και φυσικά να διαγραφεί. Στην «πρώτη φορά Αριστερά» (μαζί και με τους ορκισμένους αντιμνημονιακούς ΑΝΕΛ), δεν βρίσκεται ούτε ένας να κάνει την διαφορά. Μεγαλείο κατάπτωσης…

Βέβαια τα πλασαρίσματα δεν σταματούν εδώ. Μεγάλη κινητικότητα και στους «Ποταμίσιους» που βλέπουν να φυλλοροούν προς Ν.Δ. και Δημοκρατική Συμπαράταξη, ενώ ο Μητσοτάκης αντιμετωπίζει γκρίνιες για τα ψηφοδέλτια, υπόσχεται θέσεις σε πολλούς και προσπαθεί να έχει σε διαρκή ετοιμότητα τον εκλογικό μηχανισμό. Η κίνηση της Διαμαμαντοπούλου δραστηριοποιείται χωρίς να ξεκαθαρίζει τι θα κάνει, ενώ ο Φώτης Κουβέλης, σταθερά ΣΥΡΙΖΑ, περιμένει στη στάση το τρόλεϊ (μια θέση κάπου, βρε παιδιά…). Τέλος, ακόμα δύο προσωποπαγή κόμματα (Ραχήλ Μακρή και Νότης Μαριάς) εξαγγέλθηκαν πρόσφατα.

 

«Εργασιακό μεσαίωνα δεν υπογράφω»  – Διαφανές το «φύλλο συκής» του Τσίπρα

Διαρροές από το Μαξίμου εμφάνισαν τον Τσίπρα να δήλωσε «ορθά-κοφτά» στους υπόλοιπους Ευρωπαίους ηγέτες κατά τη Σύνοδο της Ρώμης στις 25 Μαρτίου ότι ο ίδιος δεν πρόκειται να υπογράψει «εργασιακό μεσαίωνα». Και φυσικά, έγινε λόγος για τις συλλογικές συμβάσεις. Από εκείνη τη μέρα, τα καθεστωτικά μέσα (ΕΡΤ, Αυγή, ΕφΣυν, Left κ.λπ.) έχουν επιδοθεί σε μια καμπάνια «αποκάλυψης» των αισχρών συνθηκών εργασίας, της ευλυγισίας και της μαύρης εργασίας, εμφανίζοντας την κυβέρνηση και τον Τσίπρα σαν σταυροφόρους υπερασπιστές των συλλογικών συμβάσεων και πολέμιους του Μεσαίωνα. Οι δανειστές ίσως αφήσουν τον Τσίπρα να εφαρμόσει τις συλλογικές συμβάσεις αλλά όταν «τελειώσει το πρόγραμμα».

Η ουσία είναι αλλού: Η κυβέρνηση που έχει υπογράψει τη διάλυση της Ελλάδας, εμφανίζεται ως υπερασπιστής των συλλογικών συμβάσεων. Η κυβέρνηση που έχει «κλείσει» το αφορολόγητο για όλους να πέσει κάτω από 5.900 και να επιβαρύνει τα πιο φτωχά στρώματα, που έχει συμφωνήσει τη μείωση των συντάξεων (κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς») κατά 30-50% (χοντρικά, κάποιος που παίρνει σήμερα σύνταξη 700 ευρώ, θα πάει στα 450 και άλλος από τα 450 στα 300), η κυβέρνηση δηλαδή που καταδικάζει σε θάνατο τη χώρα (πως θα ζήσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι) έχει τα μούτρα να εμφανίζεται σαν πολέμιος του εργασιακού μεσαίωνα. Μα πού ζούνε; Ποιον κοροϊδεύουν; Για ποιες συλλογικές συμβάσεις μιλάνε; Αυτές έχουν ήδη καταργηθεί. Ποια υπεράσπιση των εργαζομένων δυόμιση χρόνια τώρα; Φτάνει το δούλεμα, κύριοι. Σας έχουν πάρει όλοι χαμπάρι. Όλοι; Όχι ακριβώς. Αυτά απευθύνονται σε κάποιους κυρίως εκπροσώπους της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (κυρίως στο χώρο του Δημοσίου).

https://www.e-dromos.gr/h-kentroarisrteri-koroidia-se-nea-epeisodia/

Tagged : /

Ευρώπη: είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα… -Άρθρο στο Δρόμο (φ.352 – 24/3/2017)

 Ζούμε μια ιλαροτραγωδία στα 60χρονα της Συνθήκης της Ρώμης, βαδίζοντας με ταχύτητα προς μεγάλες πολιτικές εξελίξεις

 

Το Σάββατο 25 Μαρτίου στη Ρώμη θα γιορταστούν τα 60 χρόνια από την πρώτη Συνθήκη που έβαζε τις βάσεις του οικοδομήματος που είναι σήμερα οι Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τέτοιους καιρούς, ποιος έχει διάθεση για γιορτές; Οι θλιβεροί «ηγέτες» της Ευρώπης θα μαζευτούν και θα θελήσουν να δείξουν ότι έχουν βγάλει βαθιά και ουσιαστικά συμπεράσματα και θα ορκιστούν στην ικανότητα της «Ευρώπης Μας» να ξεπερνά δυσκολίες και αντιφάσεις και στο τέλος να βρίσκει διεξόδους και λύσεις. Βέβαια, η συνάντηση γίνεται δυο μέρες μετά την τρομοκρατική απόπειρα στο Λονδίνο, δυο βδομάδες μετά τις ολλανδικές εκλογές, λίγες μέρες μετά την πρώτη ψυχρή συνάντηση Τραμπ – Μέρκελ, λίγες βδομάδες από τις κρίσιμες εκλογές στη Γαλλία, λίγο πριν να βγει καπνός από το ΔΝΤ (21-23 Απριλίου) για το τι θα πράξει στα ευρωπαϊκά ζητήματα, κι όταν έχει ήδη αρχίσει ο Ερντογάν να λασκάρει πάλι την προσφυγική ροή προς Ελλάδα και Ευρώπη.

Υποτίθεται πως θα διαφανούν οι σχεδιασμοί για τη νέα Ευρώπη, αυτήν των «πολλών ταχυτήτων» με συνέχιση της γερμανικής ηγεμονίας και τους αναγκαίους συμβιβασμούς ή τις νέες προτεραιότητες που πρέπει να τεθούν. Αν και δεν φαίνεται να βγει πολύς άσπρος καπνός για τους πραγματικούς σχεδιασμούς στις γιορτές των 60 χρόνων. Μάλλον θα τονιστεί η «ευθύνη», η «συναίσθηση», η «ανάγκη να προχωρήσουμε», και άλλα τέτοιου είδους. Οι αποφάσεις θα παρθούν σε πιο στενό κύκλο…

Εδώ ταιριάζει καλά η φοβερή ατάκα του Ντίνου Ηλιόπουλου «Πάντως, είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα».

 

Η μεγάλη μάχη της πλάκας…

Ο μεγάλος ηγέτης (όπως τον αποκαλεί ο καραμανλικός υπουργός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι Οικολόγοι, και ο Παπαγγελόπουλος) Τσίπρας, αφού έκανε λιώμα τις «πολλαπλές ταχύτητες», αντιπροτείνοντας τις «πολλαπλές επιλογές», άφησε για μέρες να διαρρέει ότι στη Ρώμη η ελληνική πλευρά ίσως δεν υπογράψει τη διακήρυξη. Ο λόγος; Θέλει να διασφαλίζεται το ευρωπαϊκό κεκτημένο των συλλογικών συμβάσεων και σε χώρες που βρίσκονται σε μνημονιακό πρόγραμμα. Όλοι οι ισχυροί της Ευρώπης τρομοκρατήθηκαν, μόλις το έμαθαν και σχεδόν έχασαν τον ύπνο τους. Ο Αλέξης Τσίπρας θα αρνηθεί! Τρόμος πάνω από την Ενωμένη Ευρώπη… Αντίθετα οι απειλές της Πολωνίας να μην υπογράψει τίποτα το Σάββατο, ασφαλώς παίρνονται υπόψη γιατί υπήρξε σύγκρουση στο ζήτημα του Τουσκ και γενικά η Πολωνία διαλέγει ΗΠΑ… και είναι υπολογίσιμο μέγεθος.

Είναι τόσο της πλάκας η φαντασιακή σύγκρουση, που το Διευθυντήριο της Ευρώπης έστειλε τούτες τις μέρες παραγγελιά προς όλο το πολιτικό σύστημα της αποικίας, ότι ζητά πλήρη ευθυγράμμιση με τον «μνημονιακό ορίζοντα». Το Διευθυντήριο καθιστά σαφές πως στην Ελλάδα δεν θα κυβερνά με πρόθυμους τοποτηρητές υπαλλήλους, αλλά με πρόσωπα που στην πορεία θα γίνονται δικοί τους, κι από φραστικοί αντίπαλοι ή και πραγματικοί αντίπαλοι θα αναγκάζονται να γίνονται δικοί τους και να προσκυνούν την μεγάλη Πύλη Βερολίνου-Βρυξελλών. Το μάθημα το πήραν όλοι μέχρι τώρα: Γ. Παπανδρέου, Αντ. Σαμαράς, Αλ. Τσίπρας και τώρα το μαθαίνει ο Κυρ. Μητσοτάκης. Για ποιο λόγο δεν απευθύνονται άμεσα σε τοποτηρητές και υπαλλήλους τους; Απλούστατα γιατί η προβλεπόμενη διάλυση της χώρας είναι πολύ ευρύτερη και μεγαλύτερη από αυτό που μπορεί να αντέξει το πολιτικό προσωπικό. Επιλέγονται όσοι συγκεντρώνουν μια λαϊκή προσδοκία σαν καταλληλότεροι αναλώσιμοι από απλούς υπαλλήλους.

Ο Μητσοτάκης ήδη πήρε την ειδοποίηση και άρχισε να ανακαλύπτει τη «συνέχεια του κράτους», τα «δεν θα ψηφίσω μεν αλλά θα σεβαστώ και εφαρμόσω δε».

 

Καλό καλοκαίρι…

Και ενώ όλοι οι σχεδόν τίποτα υπουργοί και υπουργίσκοι δηλώνουν ότι η αξιολόγηση «καθαρογράφεται» και προλαβαίνουμε, όπου να ‘ναι ξανάρχονται οι θεσμοί (όπως παλιά έλεγαν «κορίτσια ο στόλος»…), οι διαδικασίες και η διελκυστίνδα τραβάει για καλό καλοκαίρι. Όλοι – άσχετα με το τι λένε – περιμένουν το ΔΝΤ, που συνεδριάζει τέλη Απρίλη. Δηλαδή πάνω στις γαλλικές εκλογές κι ότι αυτές θα φέρουν. Ίσως τότε να αναγνωριστεί η αλήθεια του ραγιάδικου «καλύτερα μια χειρότερη συμφωνία και στο χέρι τώρα, παρά μια καλύτερη μετά από κάποιο χρόνο», που τόλμησε να πει ο Χουλιαράκης. Τώρα βέβαια στη μάχη έχει μπει και ο μπαρουτοκαπνισμένος Δραγασάκης, ειδικός στην «άμυνα» και στην «προκαταβολική οπισθοχώρηση», ενώ στου Μαξίμου οι «γκάμπλερ» (οι παίκτες του πόκερ) νοιάζονται να κερδίζουν χρόνο και να καμώνονται ότι έχουν 3-4 παραπάνω άσσους από αυτούς που έχει η κανονική τράπουλα.

Η χώρα και η κοινωνία βυθίζονται. Η διάλυση και αποσάρθρωση του πολιτικού συστήματος είναι το πιο εύκολο για τους μνημονιακούς, γιατί έχουν κοστολογήσει το βάθος και το ύψος του. Όταν ο Σόιμπλε αναφέρεται ότι έχει καταπιεί τόσους υπουργούς Οικονομικών (αλλά και πρωθυπουργούς) της χώρας, εκφράζει μιαν αλήθεια για την πραγματική φύση του πολιτικού κόσμου εν Ελλάδι.

Τώρα, φτάνοντας στο καλοκαίρι, έχοντας μια μεγαλύτερη εσωτερική στάση πληρωμών από αυτήν των πρώτων μηνών του 2015, με γονατισμένη οικονομία και αγορά, με εκτίναξη του εσωτερικού δανεισμού και των κόκκινων δανείων, και τις τράπεζες υπό κατάρρευση – τα περιθώρια θα είναι ισχνά και το πιστωτικό γεγονός πραγματικότητα. Όλα αυτά θα συνοδεύονται από απειλές ή και σχεδιασμούς Grexit.

Κύριο εξαγόμενο: Βαδίζουμε με ταχύτητα προς μεγάλες πολιτικές εξελίξεις. Το τοπίο της Ευρώπης αλλάζει ραγδαία και η Ελλάδα βουλιάζει.

Πάντως είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα…

 

 

Ρώμη: δύο αφίσες για τον Τσίπρα…

 Στη Ρώμη, με αφορμή τους εορτασμούς έχουν οργανωθεί εκδηλώσεις, αλλά και διαδηλώσεις. Στις 25 Μαρτίου θα γίνει μια μεγάλη διαδήλωση ενάντια στην Ε.Ε. Στις 23 Μαρτίου η Ευρωπαϊκή Αριστερά διοργανώνει στο πανεπιστήμιο της Ρώμης μια συνάντηση με θέμα «Μια Ευρώπη για τον λαό και οικοδομημένη από τον λαό» στην οποία θα παρελάσουν προσωπικότητες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς μεταξύ των οποίων και ο Αλ. Τσίπρας.
Ιδιαίτερη εντύπωση έχει προκαλέσει μια κατακόκκινη νεολαιίστικη αφίσα που απεικονίζει τον Αλέξη Τσίπρα, όπου αναφέρεται κεντρικό σύνθημα: «Όποιος πουλάει τον λαό του δεν είναι ευπρόσδεκτος». «Εξαπάτησε τους Έλληνες για να συνεχίσει μετά τις αντιλαϊκές πολιτικές που επιβλήθηκαν από την Ε.Ε., την ΕΚΤ, το ΔΝΤ υπό τον εκβιασμό του δημόσιου χρέους. Από τον Τσίπρα δεν παίρνουμε μαθήματα».
Το Μέτωπο της Κομμουνιστικής Νεολαίας (που υπογράφει την αφίσα) στην επίσημη σελίδα επισημαίνει: «Την Πέμπτη 23 Μαρτίου, ο Τσίπρας θα βρίσκεται στη Σαπιέντζα για να μιλήσει για την Ευρώπη και να διαδώσει ακόμα εκείνες τις ψευδαισθήσεις, με τις οποίες η κυβέρνησή του στην Ελλάδα – σε πλήρη συνέχεια των προκατόχων του – πέρασε αντιλαϊκά και κοινωνικής «σφαγής’» μέτρα για να διασφαλίσει τα κέρδη των καπιταλιστών, εφαρμόζοντας ένα τρίτο Μνημόνιο και ετοιμάζοντας ένα τέταρτο. Πίσω από μία μάσκα «λαϊκή» και «Αριστερή», διέθεσε τις ελληνικές στρατιωτικές βάσεις στις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, συμμετέχοντας ενεργά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο».
«Δεν έχει σημασία πίσω από ποια μάσκα κρύβεται, ένας υπηρέτης των αφεντικών δεν μπορεί να μας δώσει μαθήματα, δεν είναι ευπρόσδεκτος. Έξω ο Τσίπρας από το Πανεπιστήμιο!».

https://www.e-dromos.gr/evropi-eimaste-mia-oraia-atmosfaira-atmosfaira/

Tagged : /

Σκέψεις για τη λαϊκή αμφισβήτηση και διαθεσιμότητα σήμερα -Άρθρο στο Δρόμο (φ. 351 – 18/3/2017)

Οποιοσδήποτε σοβαρός πολιτικός σχεδιασμός δεν μπορεί παρά να εκκινεί από την εκτίμηση της λαϊκής αμφισβήτησης και διαθεσιμότητας, τις τάσεις της και την κατάσταση που διαμορφώνεται ιδιαίτερα στα στρώματα που την προηγούμενη περίοδο είχαν επιδείξει μια ορμητική είσοδο στον πολιτικό στίβο (περίοδος 2010-2012) έχοντας εκρηκτικό χαρακτήρα και με αιχμή την ανατρεπτικότητα.

Από την περίοδο εκείνη μέχρι σήμερα, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι και έχουν αλλάξει αρκετά πράγματα που πρέπει να επισημάνουμε.

Οι πίνακες που παρατίθενται είναι όλοι από το Πολιτικό Βαρόμετρο που διενεργεί κάθε μήνα η εταιρεία Public Issue (www.publicissue.gr).

 

Υπάρχει, ογκώνεται, αλλά…

Αμφισβήτηση και δυσαρέσκεια υπάρχει, είναι ογκώδης, τεράστια, αφορά σχεδόν τους πάντες. Όμως δεν έχει δυναμική και δεν διοχετεύεται άμεσα στην κεντρική πολιτική σκηνή. Τρεις πίνακες που παραθέτουμε, ο πρώτος πρόσφατος και οι άλλοι πριν μερικούς μήνες δείχνουν πέρα πάσης αμφιβολίας ότι: α) ο βαθμός της δυσαρέσκειας του πληθυσμού για την κατεύθυνση της χώρας και τα μνημονιακά μέτρα – πακέτα είναι τεράστιος και β) η αποστασιοποίηση από την πολιτική έτσι όπως αυτή γίνεται και υπάρχει ογκώνεται, αφού δεν περιμένει τίποτα από αυτό το πεδίο ο πολίτης. Ο συνδυασμός των στοιχείων δείχνει μια συντελούμενη υποστροφή του ριζοσπαστισμού και της δυσαρέσκειας αλλά παράλληλα την πλήρη δυσπιστία για τις πολιτικές που προτείνονται και εφαρμόζονται.

Η λαϊκή δυσαρέσκεια μετά το καλοκαίρι του 2015 βρίσκεται σε κατάσταση σύγχυσης και αποπροσανατολισμού. Δεν είναι επικεντρωμένη σε μια διέξοδο, δεν βλέπει διέξοδο από πουθενά. Δεν διαθέτει προσανατολισμό.

Η κύρια διαφορά της διαθεσιμότητας σήμερα σε σχέση με το 2010-12 , βρίσκεται στη μετατροπή της από αιχμή που ήταν τότε, σε υπόστρωμα που είναι σήμερα.

Αυτές οι διαπιστώσεις οδηγούν σε ένα πρώτο συμπέρασμα: Όποιος επενδύσει σε αυτοματισμούς που τάχα φέρνει η παρόξυνση της δυσαρέσκειας θα παρατηρήσει μια αφλογιστία των σχεδιασμών του.

Ορισμένες πιο ειδικές πλευρές της

Αν θέλουμε να δούμε από πιο κοντά και ίσως πιο βαθιά την αμφισβήτηση θα πρέπει να επισημάνουμε και τα ακόλουθα.

Η έλλειψη μιας αναφοράς, μιας διεξόδου ή και μιας ορατής ελπίδας, οδηγεί την υποστροφή σε κανάλια αδιέξοδα και γενικεύονται σημάδια ασυνεννοησίας, έλλειψη κατανόησης, αποδοχής και συλλογικότητας.  Ο καθένας κλείνεται περισσότερο στον στενό του ορίζοντα, φιλονικεί και νευριάζει με τον διπλανό του, ακόμα και για ασήμαντα ζητήματα, δεν ακούει, αδιαφορεί να κατανοήσει.

Παράλληλα σημειώνεται μια σκλήρυνση της μαζικής ψυχολογίας και μαζικής στάσης που εμφανίζεται με μια αντιπαλότητα όλων εναντίων όλων (που δεν υπήρχε στον ορίζοντα του 2010-12) και σημαδεύεται από χαρακτηριστικά «πεσίματος» στον άλλο, σε παρέες, συλλογικότητες, ομάδες, από φοβερές κόντρες με λίγη σημασία για την ουσία των θεμάτων. Πρακτικά ξύνεται ο πάτος του βαρελιού και η κατάσταση μοιάζει λίγο με όσα περιέγραφαν παλιότερα οι στίχοι: «Η ψυχή μας αλλιώτεψε, αγριεμένο το σκυλί γαυγίζει την ουρά του – βοήθα θεέ μου μην φαγωθούμε μεταξύ μας».

Όταν συμβαίνουν τέτοιες καταστάσεις, που επηρεάζουν και τις συλλογικότητες, οργανώσεις, κόμματα κλπ, δεν επιτρέπονται μετωπικές αυταπάτες. Δεν επιτρέπεται να σχεδιαστεί κάτι στη βάση ότι ο καθείς θα κάνει τις αναγκαίες υπερβάσεις. Το γενικό κλίμα μάλλον εμποδίζει να γίνουν. Για αυτό όποιοι προσδοκούν σε εύκολες συγκολλήσεις, μετωπικές συμπράξεις και άλλες τέτοιου χαρακτήρα ενότητες, μάλλον θα απογοητευτούν.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί η μεγάλη συσπείρωση της παραδοσιακής βάσης της Δεξιάς στη ΝΔ. Αυτή πραγματοποιείται μέσω της αποπολιτικοποίησης αυτών των δυνάμεων και παίρνει μαχητικά χαρακτηριστικά εναντίωσης στον Τσίπρα και την Αριστερά. Θυμίζουμε πως μια προηγούμενη περίοδο ψηφοφόροι της ΝΔ ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ αλλά και πήραν μέρος σε αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις ή εκφράζονταν με μια αντίθεση συνολικά προς το πολιτικό σύστημα και είχαν πάρει αποστάσεις και από τη ΝΔ.

Όλα όσα αναφέραμε θέτουν σοβαρά ερωτήματα για το πώς μπορεί να γίνει μια ανάταξη στο πεδίο της λαϊκής διαθεσιμότητας και τι είδους παρεμβάσεις είναι αναγκαίες για την επιτυχία της.

Αλλά πάντα υπάρχει η άλλη πλευρά…

Παρόλη την υποστροφή που έχει συντελεστεί υπάρχουν παράλληλα βουβά αποθέματα διαθεσιμότητας που στηρίζουν μεγάλες ανάγκες και μεγάλες αλλαγές, αν αυτές προβληθούν και επισημανθούν ρεαλιστικά και ελπιδοφόρα. Υπάρχουν εν δυνάμει μεγάλα αποθέματα, που σήμερα παραμένουν βουβά και συγχρόνως βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό σε κατάσταση αγανάκτησης και απόγνωσης και γι’ αυτό χαρακτηρίζονται και από βαθμούς μετάπτωσης και εναλλαγών διαθέσεων.

Οι παρακάτω πίνακες δίνουν μια εικόνα για ενεργές τάσεις μέσα στο σώμα της λαϊκής διαθεσιμότητας και συμπεριφοράς. Τα στοιχεία είναι όλα του 2016-2017 και άρα παίρνουν υπόψη τους τάσεις που έχουν συντελεστεί μέσα στα μνημονιακά χρόνια.

Αν κανείς ενδιαφερθεί πραγματικά για αυτά τα βουβά αποθέματα οφείλει να μελετήσει σοβαρά τα ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία της λαϊκής δυσαρέσκειας και διαθεσιμότητας, για να βρει μια κατάλληλη «γλώσσα» επικοινωνίας και επαφής. Η γλώσσα της γενικόλογης καταγγελίας δεν αποκαλύπτει τίποτα και δεν κινητοποιεί, ενώ η συνηθισμένη εκδοχή πολιτικής (βλέπε ψήφοι και ψηφοφόροι) δημιουργούν απέχθεια.

Χρειάζεται τρόπος…

https://www.e-dromos.gr/skepseis-gia-thn-laiki-amfisvitisi-kai-dia8esimotita-simera/

 

Tagged : /

Εποχές αβεβαιότητας και διεθνούς αταξίας – Άρθρο στο Δρόμο (φ.348 – 24/2/2017)

Το στρατόπεδο της παγκοσμιοποίησης ανασυντάσσεται – Πρώτες εκ του σύνεγγυς αντιπαραθέσεις στα διεθνή φόρα – Πολλαπλασιασμός επαφών και διεργασιών

 

Ενώ στις ΗΠΑ μαίνεται μια σκληρή μάχη για τη σταθεροποίηση ή την ανατροπή του Ντόναλντ Τραμπ πραγματοποιήθηκαν επί γερμανικού εδάφους ορισμένες διεθνείς συναντήσεις όπου δοκιμάστηκαν οι πρώτες διερευνητικές αψιμαχίες και βολιδοσκοπήσεις σχετικά με το νέο περιβάλλον που έχει δημιουργηθεί στο γεωπολιτικό επίπεδο με τα πυκνά γεγονότα που συνέβησαν μέσα σε έναν μόνο χρόνο, το 2016. Το 2017 αναμένεται να είναι αρκούντως ταραγμένο και διαφορετικό από μια «ομαλή συνέχιση» των γνωστών συνταγών και πολιτικών που ίσχυαν μέχρι πρότινος.

Οι σημαντικότερες συναντήσεις ήταν α) η Διεθνής διάσκεψη για την Ασφάλεια που έγινε στο Μόναχο, β) η συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών του G20 που έγινε στη Βόννη και γ) η συνάντηση της Μέρκελ με την επικεφαλής του ΔΝΤ Λαγκάρντ στο Βερολίνο, την άτυπη πρωτεύουσα της Ε.Ε. όπως το αποκαλούν. Με έναν τρόπο, έστω ως οικοδεσπότης, η Γερμανία διαδραματίζει έναν πιο ενεργό ρόλο στις διεθνείς διεργασίες και ψάχνει να διατηρήσει μια θέση αξιόλογη και ισχυρή παρά την κρίση που έχει το ευρωενωσιακό οικοδόμημα και παρά το ότι η Ευρώπη φαίνεται να διαπερνιέται από την πιο βαθειά κρίση και είναι ο μεγάλος χαμένος μέχρι τώρα. Επιπροσθέτως η γερμανική Ευρώπη έχει να αντιμετωπίσει τον ανοικτό πόλεμο που της έχει κηρύξει η Αμερική του Τραμπ.

Για τους Αμερικανούς αξιωματούχους της διοίκησης Τραμπ ήταν η πρώτη συμμετοχή τους σε πολυμερείς συναντήσεις και μάλιστα σε «εκτός έδρας» παιχνίδι. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως βρίσκεται σε εξέλιξη μια συντονισμένη εκστρατεία ανατροπής του Τραμπ στις ΗΠΑ με την πρωτοβουλία να περνά στο «βαθύ κράτος» και τους μηχανισμούς του. Το βασικό μοτίβο θα είναι το στήσιμο μιας δικαστικής περιπέτειας –ανάλογης με το Γουότεργκεϊτ επί Νίξον που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση– και το περιεχόμενο θα αφορά τις σχέσεις με Ρώσους αξιωματούχους. Το σχέδιο είναι σε πλήρη εξέλιξη και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την κατάληξή του. Πληθαίνουν όμως οι φωνές και οι απόψεις ότι δεν θα μπορέσει να κρατηθεί ο Τραμπ με όλη τη διαρκή πίεση που δέχεται. Δεν του κάνουν απλά αντιπολίτευση, αλλά θέλουν να τον ρίξουν εδώ και τώρα.

 

Η Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια (17-19/2)

Πρόκειται για ένα «ανεξάρτητο φόρουμ» που δημιουργήθηκε από ιδιωτικές πρωτοβουλίες προσωπικοτήτων, κάτι ανάλογο με το Φόρουμ του Νταβός που γίνεται κάθε χρόνο για την οικονομία, μόνο που τα θέματα που συζητιούνται σε αυτό αφορούν ζητήματα γεωπολιτικής και ασφάλειας.

Η φετινή διάσκεψη, θεωρείται η πλέον πετυχημένη των τελευταίων 10 χρόνων και το ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε σε αυτήν σχετίζεται με τα ζέοντα προβλήματα που έχουν προκύψει στις διεθνείς σχέσεις. Σε μια εποχή που όλες οι δομές της μεταψυχροπολεμικής παγκόσμιας αρχιτεκτονικής δοκιμάζονται, μεταβάλλονται, τροποποιούνται είναι φυσικό να προκληθεί μεγάλο ενδιαφέρον.

Στην τριήμερη διάσκεψη πήραν μέρος περισσότεροι από 500 αξιωματούχοι: 16 αρχηγοί κρατών, 15 πρωθυπουργοί, 47 υπουργοί Εξωτερικών, 30 υπουργοί Άμυνας, 59 αντιπρόσωποι από διεθνείς οργανισμούς, εκπρόσωποι της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ και 65 επιχειρηματίες (πχ Μπιλ Γκέιτς). Στα πλαίσια της διάσκεψης έγιναν περίπου 2.000 διμερείς άτυπες συναντήσεις. Να προστεθεί ότι στη διάσκεψη πήρε μέρος και ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών μετά από τηλεφωνική συνομιλία Τραμπ και Κινέζου πρωθυπουργού, όπου ο Τραμπ διευκρίνισε ότι οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν μία μοναδική Κίνα (θέση αμετακίνητη για τους Κινέζους σχετικά με το ζήτημα της Ταϊβάν).

Το βασικό εισηγητικό υλικό για τη διάσκεψη, ένα κείμενο 90 σελίδων τιτλοφορούνταν «Μετα-αλήθεια, μετα-Δύση, μετα-Τάξη;»  για να προσδιοριστεί η εποχή στην οποία μπαίνουμε και οι νέες προκλήσεις που γεννιούνται στο έδαφος αυτό. Έτσι δίνεται μια γεύση για τις ανησυχίες που διαπερνούν τα κορυφαία διευθυντήρια του σύγχρονου κόσμου. Η αβεβαιότητα και η ρευστότητα ζητούν απαντήσεις. Ο κόσμος βρίσκεται ένα βήμα πριν τη «Μετά-Δύση-Εποχή», πριν δηλαδή το τέλος της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης πραγμάτων στην οποία κυρίαρχο ρόλο έχει η Δύση. Οι λόγοι που οδηγούν σε αυτές τις ανησυχίες; Η έλλειψη ενότητας στην Ε.Ε., η αναδιοργάνωση των πηγών πληροφόρησης, η εξάπλωση των fake-news (ψευδών ειδήσεων), η εκλογή του Τραμπ και η τάση των πολιτών να χάνουν την πίστη τους στο φιλελεύθερο μοντέλο και τις αξίες του. Ο πόλεμος στη Συρία σηματοδοτεί ενεργά το πέρασμα σε μετα-Δύση κατάσταση, όπως εξάλλου και η εξάπλωση της τρομοκρατίας του ισλαμικού κράτους.

Η Μέρκελ στην ομιλία της τόνισε ότι μόνο όλοι μαζί και μέσα από συνεργασία μπορούν να αντιμετωπιστούν τα σύγχρονα προβλήματα και ότι χρειάζεται να ενισχυθούν οι διεθνείς συμμαχίες όπως Ε.Ε., ΝΑΤΟ και ΟΗΕ. Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Πενς καθησύχασε για τις σχέσεις με το ΝΑΤΟ αλλά θύμισε πως οι Ευρωπαίοι πρέπει να πληρώσουν τον λογαριασμό, ενώ δεν είπε κουβέντα για την Ε.Ε., πράγμα που εξόργισε τους Γερμανούς και λοιπούς Ευρωπαίους φίλους τους. Επίσης φρόντισε από το βήμα αυτό να στοχεύσει το Ιράν, χαρακτηρίζοντάς το ως «προεξάρχον κράτος-υποστηρικτή της τρομοκρατίας». Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Λαβρόφ μίλησε για την ανάγκη οικοδόμησης μιας μετα-δυτικής παγκόσμιας αρχιτεκτονικής ασφαλείας και απάντησε στις αλαζονικές δυτικές στηρίξεις προς την Ουκρανία και τις επιθέσεις προς τη Ρωσία. Ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών Βανγκ Γι σε ομιλία με τίτλο «Να υποστηρίξουμε την ιδέα της συνεργασίας για να κάνουμε τη σωστή επιλογή», υποστήριξε την «πολυπολικότητα» και την ανάγκη της ειρήνης και της ανάπτυξης. Μόνο που αυτές οι επιλογές επιβάλλουν ενίσχυση μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης  καθώς και την πριμοδότηση περιφερειακών συνεργασιών σε όλα τα επίπεδα.

Η παρουσία της Τουρκίας στη διάσκεψη ήταν αναβαθμισμένη και πολυεπίπεδη. Παρόντες ήταν ο πρωθυπουργός Μπεμαλί Γιλντιρίμ, ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούλογλου, ο υπουργός Άμυνας Φικρί Ισίκ και ο αρχηγός της ΜΙΤ Χακάν Φιντάν.

Στην ομιλία του ο Τούρκος ΥΠΕΞ. αναφέρθηκε στη συμβολή της Τουρκίας για τη σταθερότητα σε Συρία και Ιράκ, στον πόλεμο που διεξάγει η χώρα του μαζί με τους συμμάχους εναντίον του ΙΚ, την εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία και το Ισραήλ, το ενδιαφέρον της Τουρκίας για λύση του Παλαιστινιακού, στηλίτευσε τον «τρομοκρατικό» ρόλο του ΡΚΚ και των Κούρδων της Συρίας στην περιοχή, άσκησε κριτική στη Δύση για τον ρόλο της στη Λιβύη. Δεν είπε λέξη για Κυπριακό, για Αιγαίο, για μετανάστες, για Ε.Ε.… Στο περιθώριο της Διάσκεψης έγινε συνάντηση μεταξύ του Τούρκου πρωθυπουργού και του Αμερικανού αντιπροέδρου.

Η Ελλάδα σε κυβερνητικό επίπεδο εκπροσωπήθηκε από τον υπουργό άμυνας Πάνο Καμμένο. Μια εντελώς υποβαθμισμένη, υποτονική, πρόχειρη παρουσία…

Βέβαια συμμετείχαν κι άλλοι Έλληνες με τις διεθνείς ιδιότητές τους: ο Επίτροπος για τη Μετανάστευση Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο στρατηγός Μιχάλης Κωσταράκος ως Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ε.Ε., και βέβαια, ο πολυάσχολος ειδικός πράκτωρ Άλεξ Ρόντος ως ειδικός εκπρόσωπος της Ε.Ε. (EEAS) για το Κέρας της Αφρικής…

https://www.e-dromos.gr/epoxi-avevaiotitas-kai-die8nous-ataxias/

Tagged : /

Επικίνδυνα παιχνίδια σε βάρος της χώρας και της κοινωνίας – Άρθρο στο Δρόμο (φ.347 – 18/2/2017)

Τυχοδιωκτισμοί επιτελείου Τσίπρα και κυνισμός των μεγάλων «παικτών»

 

Πριν δύο βδομάδες από αυτές τις στήλες είχαμε υποστηρίξουμε τα ακόλουθα:

Α) Όσο κι αν μοιάζει το σκηνικό με όσα συνέβησαν σε όλες τις περιπτώσεις «διαπραγματεύσεων», οι όροι είναι διαφορετικοί και δεν θα δούμε μια απλή επανάληψη του γνωστού «παραμυθιού».

Β) Ο Τσίπρας φλερτάρει με την ιδέα να παρατείνει την διαπραγμάτευση, να ζητά πολιτική λύση, πιστεύοντας ότι θα προκύψουν καλύτερες στιγμές από την τροποποίηση του συσχετισμού στην καρδιά της Ευρώπης, κι άρα να τύχει συμφωνιών με καλύτερους όρους

Γ) Η επαναφορά της συζήτησης γύρω από το νόμισμα έχει πολλούς πρωταγωνιστές πλέον και ο ΣΥΡΙΖΑ την χρησιμοποιεί για τις ειδικές στοχεύσεις του. Δεν είναι διόλου τυχαίο που ο Ξυδάκης και ο Κυρίτσης έθεσαν ανοικτά το ζήτημα, ούτε βέβαια η υπουργοποίηση του Δ. Παπαδημητρίου, θερμού θιασώτη του παράλληλου νομίσματος και με στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Στο παρόν σημείωμα, θα επιμείνουμε σε αυτές τις τρεις διαπιστώσεις που εξηγούν και αποκωδικοποιούν τα όσα γίνονται ή γράφονται ετούτο τον καιρό.

 

Η Γερμανική Ευρώπη υπό πίεση και εξαναγκασμένη σε τροποποιήσεις

Η δυσφορία για την άκαμπτη οικονομική πολιτική που επιβάλλουν τα ορντοφιλελεύθερα δόγματα των γερμανικών επιτελείων για δεκαετίες επί των ευρωπαϊκών χωρών και κοινωνιών, έχει φθάσει σε ένα σημείο που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η αποχώρηση της Μ. Βρετανίας από την Ε.Ε., η βαθύτατη κρίση στην ζώνη του ευρώ, ιδιαίτερα σε Ιταλία και Ισπανία και κυρίως ο ανοικτός πόλεμος του Τραμπ απέναντι στην Γερμανία με την ανοικτή πρόσκληση για «εξέγερση» απέναντι στο Βερολίνο και το ευρώ, οδηγούν την Γερμανία σε μια δυσκολότατη θέση και την αναγκάζουν να βάλει σε εφαρμογή διάφορους σχεδιασμούς και στρατηγικές, που θα έχουν την σφραγίδα νέων ρυθμίσεων σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Ο πολιτικός σεισμός που αναμένεται από τις εκλογικές αναμετρήσεις σε Ολλανδία, Γαλλία και στην ίδια την Γερμανία θα επιτείνουν την ανάγκη αλλαγών και τροποποιήσεων και ίσως αλλάξουν κατά πολύ την γενική εικόνα.

Ως αποτέλεσμα όλων αυτών των πιέσεων οδηγηθήκαμε στην Μάλτα με την Μέρκελ να ανακοινώνει το σχεδιασμό μιας Ευρώπης πολλών ταχυτήτων, που θα πρέπει να νοηθεί σαν μια ρεαλιστική προσαρμογή και σε ένα σχετικό χαλάρωμα των ενιαίων κριτηρίων που έμπαιναν σε όλους τους παίκτες μέχρι τώρα. Μια πολιτική πιο εύκαμπτη, πιο πλαστική σαν απάντηση στις πολλαπλές πιέσεις. Με παρέμβαση του Ντράγκι που ανησύχησε μήπως οι πολλαπλές ταχύτητες εντός της ευρωζώνης σημάνει και την ύπαρξη δύο τύπων ευρώ, η Μέρκελ «διόρθωσε» κάπως την δήλωση ότι οι ταχύτητες δεν αφορούν την ζώνη του ευρώ αλλά ολόκληρο το οικοδόμημα της Ευρώπης. Πέρα από αυτήν την διευκρίνιση το πρόβλημα παραμένει, γιατί στο οικονομικό επιτελείο της Γερμανίας εκφράζεται μια σφοδρή κόντρα ανάμεσα σε Μέρκελ και Σόιμπλε. Ο τελευταίος π.χ. βλέπει με θετικό μάτι μια ισχυρή ταχύτητα γύρω από τον ευρωπαϊκό Βορρά με κέντρο την Γερμανία και έναν εξοβελισμό των περιττών βαρών, π.χ. Grexit για την Ελλάδα με γερμανική κηδεμονία ή και διπλό νόμισμα. Η διαμάχη αυτή γίνεται πιο σύνθετη λόγω του προεκλογικού κλίματος στην Γερμανία και τις τακτικές που πρέπει να ακολουθηθούν ώστε να αντιμετωπιστεί και η ακροδεξιά αλλά και η πριμοδότηση του Σουλτς, λόγω της πορείας της Γαλλίας που ενδιαφέρει πολύ την Μέρκελ για μια βιώσιμη πορεία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Μια άνοδος του ευρωσκεπτικισμού και μια νίκη των ακροδεξιών δυνάμεων σε Ολλανδία και Γαλλία θα αλλάξει όλο το τοπίο. Παράλληλα πέραν του ατλαντικού δεν υπάρχει πλέον ο Ομπάμα αλλά ο Τραμπ. Γεγονός που ώθησε τον Ντ. Τουσκ να συμπεριλάβει τις ΗΠΑ στις απειλές για την Ε.Ε., μαζί με την Ρωσία, την Κίνα και την Μέση Ανατολή.

Άρα, παρόλο που ο Σόιμπλε ελέγχει ακόμα το Γιούρογκρουπ, στην καρδιά του συστήματος, στην Γερμανία , έχει φθάσει το μήνυμα ότι χρειάζονται εναλλακτικές και σχέδια Β ή Γ για την συνέχεια που θα είναι διαφορετική.

 

Πότε είναι καλύτερη μια «συμφωνία»;

Οι κυβερνητικοί παράγοντες γράφουν και δηλώνουν στα ΜΜΕ τους «βαθύτατους» προβληματισμούς τους για το τι είναι καλύτερο: μια χειρότερη συμφωνία αλλά τώρα, ή μια καλύτερη κάπως συμφωνία σε συνθήκες που μπορεί να είναι πολύ χειρότερες σε λίγο καιρό. Υιοθετούν κατά περίπτωση τους πιο περίεργους συνδυασμούς περιγραφής των τωρινών ή των επόμενων συνθηκών, χωρίς να καταλήγουν σε πρακτική πρόταση, γεγονός που δείχνει ότι μάλλον επιδίδονται σε κωλυσιεργία μέσω της αρλουμπολογίας, αφού αυτή παράγει αποπροσανατολισμό και αδιαφορία.

Το επιτελείο Τσίπρα, το Μαξίμου δηλαδή, γνωρίζει τα διλήμματα της γερμανικής πολιτικής, έχει αποκτήσει επαφές με κύκλους ευρωπαϊκούς που αντιπολιτεύονται τον Σόιμπλε και προσπαθούν να πιάσουν επαφές και να ζυγίσουν δεδομένα και στο χώρο των «αγορών». Στα πλαίσια αυτά, η κρυφή επίσκεψη αστραπή του Τσίπρα στο Παρίσι, αμέσως μετά την Μάλτα, είχε πολλαπλή σημασία. Όχι γιατί είδε εκπρόσωπο της Loreal αλλά κυρίως γιατί είχε ιδιαίτερη συνομιλία με τον οίκο Ρόθτσιλντ που προσφέρει υπηρεσίες και δίνει συμβουλές σε ακανθώδη ζητήματα. Οι συνομιλίες αυτές σχετίζονται με το πόσο μπορεί να τραβήξει η διαπραγμάτευση, ποιος χρόνος είναι καταλληλότερος για μια συμφωνία, πόσο χειρότερη μπορεί να είναι μια συμφωνία αργότερα σε σχέση με τώρα και τι θα μπορούσε να προκύψει από την υιοθέτηση μέτρων, όπως του διπλού νομίσματος ή της επιστροφής στην δραχμή μέσα στο τοπίο που ξανοίγεται.

Όταν ο Κυρίτσης αναφέρει πως η Τράπεζα της Ελλάδος πρέπει να έχει ένα σχέδιο σε περίπτωση που το ευρώ διαλυθεί ή μας θέσουν εκτός, όταν φουντώνει όλη η αρθρογραφία σε φιλοσύριζα εβδομαδιαίο περιοδικό για το θέμα του νομίσματος, τότε θα πρέπει κανείς να είναι αφελής αν νομίζει ότι όλα αυτά γίνονται χωρίς να υπάρχουν ειδικοί σχεδιασμοί.

Ο Αμερικανός οικονομολόγος Τεντ Μάλοχ, άνθρωπος του Τραμπ για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, μιλώντας στην εκπομπή «Ιστορίες» του Σκάι δήλωσε πως η Ελλάδα είναι πολύ πιθανόν να φύγει από το ευρώ. Σε άλλη συνέντευξή του στο Bloomberg είχε πει ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το ευρώ και είχε προβλέψει την κατάρρευση του κοινού νομίσματος.

Η εφημερίδα Daily Mail, έγραψε ότι «H Ελλάδα φέρεται να εξετάζει το ενδεχόμενο να φύγει από το ευρώ και να υιοθετήσει το δολάριο ως νόμισμα, σε μια απέλπιδα κίνηση που θα ταπείνωνε τις Βρυξέλλες», τονίζοντας ότι ο Τεντ Μάλοχ, ισχυρίστηκε πως «ανώτατοι Έλληνες οικονομολόγοι εξετάζουν τη “δολαριοποίηση” της Ελλάδας σε περίπτωση που η χώρα γυρίσει την πλάτη της στο ευρωπαϊκό νόμισμα». «Ξέρω κάποιους Έλληνες οικονομολόγους που έχουν πάει σε μεγάλα think tanks στις ΗΠΑ για να συζητήσουν αυτό το θέμα και το ζήτημα της δολαριοποίησης», είπε ο Μάλοχ. Και συνέχισε: «Φυσικά, ένα τέτοιο θέμα φρικάρει τους Γερμανούς, γιατί στην πραγματικότητα δεν θέλουν καν να ακούνε τέτοιες ιδέες».

Ποιοι είναι οι έλληνες οικονομολόγοι που έχουν πάει στα μεγάλα ινστιτούτα των ΗΠΑ και γιατί το αναφέρει τώρα ο Μάλοχ; Κανένας δεν βρέθηκε να εξετάσει αυτή την μπηχτή και αποκάλυψη που έκανε ο εκλεκτός του Τραμπ. Και μάλλον θα είναι αφέλειά μας να νομίζουμε πως πετιούνται μερικές κουβέντες έτσι για να περνάει η ώρα…

Στο ηλεκτρονικό Βήμα δημοσιεύτηκε ένα μακροσκελέστατο άρθρο (9.500 λέξεις) του δημοσιογράφου Παύλου Παπαδόπουλου. Πρόκειται για το alter ego του Σ. Ψυχάρη και με δική του υπογραφή είχαν κυκλοφορήσει τα καλοκαιρινά άρθρα στο Κυριακάτικο Βήμα περί μυστικών συναντήσεων Τσίπρα, Ψυχάρη και γάτας Ιμαλαϊων. Την περίοδο 2000-2004 ο εν λόγω δημοσιογράφος είχε διατελέσει ειδικός σύμβουλος στο Πολιτικό Γραφείο του πρωθυπουργού της Ελλάδας Κώστα Σημίτη. Στο άρθρο του λοιπόν –που έχει προκαλέσει αρκετή συζήτηση – τονίζει πως ο Τσίπρας μελετά με σοβαρότητα την εκδοχή να προχωρήσει σε δημοψήφισμα για το αν θέλουμε ή όχι την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Ο λόγος που το σκέφτεται και πιθανόν να το κάνει σχετίζεται με το γεγονός ότι η ανάπτυξη του ευρωσκεπτικισμού και της απόρριψης του ευρώ, μπορεί να δώσει πολιτική δύναμη ή ακόμα και ένα αποτέλεσμα δημοψηφίσματος να δικαιολογήσει τις καταστρεπτικές επιδράσεις που θα έχει μια έξοδος υπό το παρόν πολιτικό σύστημα, να οδηγήσει – πιο εύκολα – σε λύσεις διπλού νομίσματος. Κατά τον αρθρογράφο η τελική απόφαση θα παρθεί όταν κριθεί ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα είναι συντριπτικά υπέρ της εξόδου από το ευρώ. Με τον τρόπο αυτό ο Τσίπρας θα έχει εξουδετερώσει το αντίπαλο στρατόπεδο της Δεξιάς και θα μπορεί να «σεβαστεί την απόφαση του λαού» στο δημοψήφισμα κ.λπ. κ.λπ.

Όλες μα όλες οι εξελίξεις και ο θόρυβος που τις ακολουθεί δεν επιτρέπουν να εκπλαγεί κανείς από όσα θα γίνουν που δεν προοιωνίζεται να έχουν την εκδοχή μιας απλής επανάληψης σε ό,τι έχουμε δει μέχρι τώρα. Θα εκπλαγούν μόνο όσοι ζουν σε καθαρότητες και σχήματα που υπάρχουν μόνο στο μυαλό τους.

 

Τι συμβαίνει στο βάθος; Προς μια μεγάλη συστημική θεσμική διάρρηξη

Μέσα στην αναταραχή που ξεδιπλώνεται και στις εξελίξεις που έρχονται σαν χιονοστιβάδα, είναι λογικό να υπάρξουν ισχυρά τραντάγματα και ανακατατάξεις σε όλο το φάσμα του πολιτικού, οικονομικού και θεσμικού συστήματος στην χώρα μας. Ο χώρος της Δεξιάς συσπειρώνεται κοινωνικά γύρω από την Ν.Δ. του Μητσοτάκη, αλλά δεν εμπνέει καμιά σιγουριά. Ταυτόχρονα ο χώρος της παραδοσιακής δεξιάς έχει διεμβολιστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ (η καραμανλική πτέρυγα τον έχει στηρίξει, ο Παυλόπουλος ως πρόεδρος της δημοκρατίας δεν έχει πει κουβέντα που να εμποδίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Καμένος και το μικρό του κόμμα είναι συνέταιρος και απαραίτητος για την στήριξή του, η εκκλησία κλασικός συντηρητικός πυλώνας καθησυχάστηκε με την απομάκρυνση Φίλη, ενώ η Χρυσή Αυγή έχει ρίξει γέφυρες με το πολιτικό σύστημα και παζαρεύει κάνοντας περισσότερο θόρυβο ενάντια στην Ν.Δ.).

Τώρα, ο μεν Παυλόπουλος τρέχει και κάνει διαρκώς δηλώσεις για τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, ενώ ο Καραμανλής περιμένει καλύτερες συγκυρίες για να εμφανιστεί ξανά. Ο χώρος της δικαιοσύνης δεν ελέγχεται από την κυβέρνηση άμεσα, ενώ τμήματα του οικονομικού κατεστημένου και μεγαλοσπεκουλαδόροι για διαφορετικούς λόγους φλερτάρουν με την επιστροφή στην δραχμή.

Όλα, μα όλα, τα σημάδια μαρτυρούν πως οδεύουμε προς μεγάλες εξελίξεις και μάλιστα όχι σε προοδευτική θετική ελπιδοφόρα κατεύθυνση. Οδεύουμε σε εξελίξεις που θα σημαδεύονται από μια βαθειά συστημική και θεσμική διάρρηξη. Απλούστατα γιατί ο αναπροσανατολισμός τμημάτων των ελληνικών ελίτ (δηλαδή της εξαρτημένης μεγαλοαστικής τάξης) δεν θα γίνει χωρίς τριβές, συγκρούσεις, επεισόδια και αιφνιδιασμούς. Ο πολιτικός χάρτης θα υποστεί κι άλλες μεταβολές και τα στρατόπεδα εντός της χώρας θα αναδιαταχθούν με περίεργο τρόπο.

Υπάρχουν τρεις μεγάλες μεταβλητές που τα διάφορα σενάρια δεν υπολογίζουν καλά ή δεν έχουν στοιχεία για να τα σταθμίσουν: α) τι γίνεται σε περίπτωση μεγάλων γεγονότων όπως χρεοκοπία, Grexit κ.λπ. και τι αντίκτυπο θα έχουν στην κοινωνία. Θα τιθασεύονται εύκολα οι κοινωνικές εντάσεις που θα προκληθούν; β) σε συνάρτηση με το προηγούμενο, μια πανεθνική κρίση και μεγάλη αναδιάρθρωση όλων των όρων, τι κλυδωνισμούς θα δημιουργούσε; γ) η συνάντηση τέτοιων γεγονότων με εθνικά ζητήματα και με εξελίξεις εμπλοκών στις οποίες σημειώνονται πολεμικά επεισόδια ή και απώλεια εδάφους (έστω μερικών βραχονησίδων) μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες εθνικές τραγωδίες ή αυτό αποτελεί σενάριο επιστημονικής φαντασίας;

Υπενθυμίζουμε ότι η Ελλάδα από τον καιρό της τριπλής κατοχής (από Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους φασίστες) είχε να βρεθεί σε τόσο αδύναμη θέση όπως τώρα. Αλλά τι θυμίζουμε τέτοια ρετρό ζητήματα, εδώ πλέον «η Ελλάς» είναι με απόφανση όλων των αριστερών καθοδηγήσεων ιμπεριαλιστική χώρα… Θεός φυλάξοι από τέτοιες αναλύσεις…

https://www.e-dromos.gr/epikindyna-paixnidia-se-varos-ths-xoras-kai-ths-koinonias/

Tagged : /

Βαλτωμένο τοπίο – Άρθρο στο Δρόμο (φ.345 – 4/2/2017)

Ανακατατάξεις έξω, τακτικισμοί στο εσωτερικό

Παρά τους παλαιομοδίτικους μικροκαυγάδες ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. στις βαρετές και επαναλαμβανόμενες «συγκρούσεις» στη Βουλή και στα τηλεπαράθυρα, παρά τους πανηγυρισμούς του Φλαμπουράρη και τις διαστημικές πτήσεις του Παππά, η πραγματικότητα της χώρας εγκλωβίζεται σε ολοένα και μεγαλύτερα αδιέξοδα. Πολλαπλά σημάδια προμηνύουν ότι «ο χρόνος σώνεται» ενώ βαδίζουμε προς μια κορύφωση της τραγωδίας που βιώνουμε εδώ και 7 χρόνια.

Και ενώ συστηματικά διαβρώνονται και καταστρέφονται η χώρα και η κοινωνία, κυριαρχεί ο γενικός αποπροσανατολισμός από τα καίρια και τα ουσιαστικά ζητήματα. Με την έννοια της αναγκαίας επικέντρωσης σε ζητήματα μιας πιο συνολικής ματιάς, μιας οπτικής που δεν θα εξωραΐζει τη δυσκολία του καθολικού προβλήματος. Ή που δεν θα εύχεται απλά μιαν «ανατροπή», λέγοντας απλώς μεγάλα λόγια.

Την ίδια στιγμή, οδηγούμαστε σε οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά αδιέξοδα που θα εκδηλωθούν με έντονο και καταλυτικό τρόπο. Και μάλιστα, σε ένα διεθνές περιβάλλον που σφραγίζεται από τεράστιες ανακατατάξεις και συγκρούσεις, οι οποίες δείχνουν πως τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο και σταθερό, ακόμα και στο κοντινό μας μέλλον.

Τούτων δοθέντων, έχουμε και λέμε:

 

Δεν πρόκειται για επανάληψη

Η σχέση Ελλάδας – Δανειστών δοκιμάζεται σε ένα σκηνικό που μοιάζει γνώριμο, μόνο που το σενάριο τροποποιείται και οι πρωταγωνιστές οφείλουν να μάθουν τα καινούργια λόγια, ορισμένοι μάλιστα να μαντέψουν ίσως τι πρόκειται να λεχθεί στις επόμενες σκηνές. Ενώ όλα μοιάζουν σαν επανάληψη, ενώ η γλώσσα και η φρασεολογία περιστρέφονται γύρω από γνωστές έννοιες (αξιολόγηση, προαπαιτούμενα, ποσοτική χαλάρωση κ.λπ.), όλα τα δεδομένα τείνουν να τροποποιηθούν από παράγοντες που δεν αφορούν αποκλειστικά το ελληνικό πρόβλημα.

Η σχέση ΔΝΤ-Ε.Ε. και ΗΠΑ-Ε.Ε., αλλά και η ίδια η γερμανική δύναμη εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τροποποιούνται. Το πολιτικό στοιχείο, που έχει εισβάλλει αποφασιστικά στη ζωή πολλών ευρωπαϊκών χωρών, δημιουργεί νέα δεδομένα που πιθανόν να αλλάξουν τη στάση αρκετών παραγόντων. Με τρόπο που να μην έχουμε την απλή, ομαλή επανάληψη του έργου, δηλαδή «διαπραγμάτευση», κορώνες για μη συνθηκολόγηση, εκβιασμοί, τελεσίγραφα και πλήρης υποταγή στο τέλος. Αυτός, ας πούμε ότι είναι ο γραμμικός, συνηθισμένος τρόπος, που ακόμα κι αν επαναληφθεί δεν θα μας εκπλήξει.

Το ερώτημα που υπάρχει είναι ποια θα είναι η στάση της κυβέρνησης Τσίπρα μέσα στο περιβάλλον που διαμορφώνεται. Αυτή πρέπει να ερμηνευτεί σωστά, και έτσι πρέπει να παρθούν υπόψη δύο δεδομένα: Δεν είναι διατεθειμένη να πάει σε εκλογές και πανηγυρικά να τις χάσει και δεν φαίνεται να θέλει να μοιραστεί τη διακυβέρνηση με τη Ν.Δ. Θέλει να παραμείνει όσο περισσότερο μπορεί στην εξουσία. Άλλη ευκαιρία δεν θα υπάρξει, γιατί η φθορά είναι το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Επομένως, «παίζει» δείχνοντας πως δεν είναι διατεθειμένη να ψηφίσει κανένα άλλο μέτρο (από τα ακανθώδη που της ζητούν) και στήνει μια κάποια αντιπαράθεση με «Θεσμούς» και ΔΝΤ. Ο στόχος είναι σαφής, να κερδίσει χρόνο, να πλησιάσει περισσότερο η ώρα των εκλογών σε Ολλανδία, Γαλλία κ.λπ., μήπως και αλλάξουν τα δεδομένα. Κρυφή ελπίδα, να εξαναγκαστεί η ανυποχώρητη σήμερα Γερμανία, να αποδεχθεί μια κάποια χαλάρωση στην Ε.Ε. και να υπάρξουν ορισμένα περιθώρια για ένταξη στα προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης του Ντράγκι.

Για να πετύχει αυτό τον στόχο, χρησιμοποιεί διάφορα «όπλα», έστω προπαγανδιστικά. Οι σχεδόν ταυτόχρονες δηλώσεις περί δραχμής, από τον Ν. Ξυδάκη (κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ) αλλά και τον Γ. Κυρίτση, αποτελούν δοκιμαστικές βολές. Σε μια στιγμή μάλιστα που το ζήτημα της Ευρωζώνης βρίσκεται στο επίκεντρο διεργασιών και προτάσεων σε ολόκληρη την Ευρώπη και η πολιτική Τραμπ ήδη προεξοφλεί τον θάνατο του Ευρώ εντός των επόμενων 18 μηνών…

Το Μαξίμου λοιπόν, μοιάζει σε αυτές τις συνθήκες να κινείται προς τη μεθόδευση να στηθεί ένα «μέτωπο» απέναντι στους δανειστές, αλλά όπως φαίνεται υπάρχουν πλέον και αντιδράσεις εντός του κυβερνητικού στρατοπέδου. Το οικονομικό δίδυμο Τσακαλώτος – Χουλιαράκης φαίνεται να προσβλέπει σε μια πιο ήπια, θεσμική στάση υπακοής προς τους Ευρωπαίους και να δυσανασχετεί με τα «παιχνίδια». Ο «μεγάλος» Δραγασάκης δεν ακούγεται, δεν ομιλεί, αλήθεια τι κάνει; Θυμάται κανείς ακόμα ότι πρόκειται για τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης; Σε κάθε περίπτωση, το επεισόδιο Τσακαλώτου, Βούτση δεν μοιάζει με μια τυχαία, άσχημη στιγμή.

Επομένως, άσχετα από το τι λέγεται, ο Τσίπρας μάλλον έχει αποφασίσει να τραβήξει τη διαπραγμάτευση. Αυτό στηρίζεται στην εκτίμησή του ότι τούτη τη στιγμή η Γερμανία δεν θα κάνει την επιλογή για Grexit, οπότε εκείνος έχει κάποιο περιθώριο για «αντίσταση». Μόνο που αυτή, ελλείψει οποιασδήποτε προοπτικής και βάθους, εξαντλείται απλά στο «τρενάρισμα», προσμένοντας σε κάποια αλλαγή της κατάστασης εντός της Ευρώπης και των συστημικών της κύκλων που θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη «χαλάρωση». Αυτή είναι η συμμετοχή που επιλέγει στο ευρωπαϊκό πολιτικό παιχνίδι.

 

Το όριο του Τσίπρα

Ο πόλεμος φθοράς προς τον Αλ. Τσίπρα, έφερε κάποια αποτελέσματα. Η αξιολόγηση δεν έκλεισε τον Δεκέμβρη, ενώ εκείνος αποδέχθηκε πολλά που του ζητήθηκαν. Τώρα, θέλουν να πάρει μέτρα «αυτοκτονίας» για τον ίδιο και την κυβέρνησή του. Μοιάζει με τελεσίγραφο, αλλά είναι στην πραγματικότητα;

Σε λίγες μέρες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα ταξιδεύσει προς Γερμανία. Ίσως εκεί πάρει κάποιο χρίσμα. Η Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) από την άλλη, προχωρά στην πρόταση για νέα κυβέρνηση μέσα από την παρούσα Βουλή, χωρίς Τσίπρα ή Μητσοτάκη επικεφαλής, για να προχωρήσει στα αναγκαία βήματα της διαπραγμάτευσης. Ο διμέτωπος απέναντι στα δύο μεγάλα κόμματα, εξυπηρετεί τον επαναπατρισμό ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σκοπεύει να ανασχέσει ταυτόχρονα κάπως και το ρεύμα ενίσχυσης της Ν.Δ.

Όλες οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια διαφορά 12-14 μονάδων υπέρ της Ν.Δ. με το «πραγματικό ποσοστό» του ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται γύρω στο 13-15%. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ υποχρεωθεί να υπογράψει νέα μέτρα ή ένα τέταρτο Μνημόνιο με όρους υπαγορευμένους από ΔΝΤ και Ε.Ε., τότε η φθορά του θα μεγαλώσει εκθετικά και θα βρεθεί γύρω στο 10%, οπότε δεν θα μπορεί να κυβερνήσει και θα πέσει. Ο Κυριάκος το ξέρει και γι αυτό δεν βιάζεται, προτιμά να περάσει τα μέτρα ο Αλέξης για πολλούς λόγους.

Το όριο του Τσίπρα δεν βρίσκεται ούτε στο ανύπαρκτο ουσιαστικά κόμμα του, που θα του βάλει εμπόδια, ούτε στην ύπαρξη μιας τάσης μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα. Αυτά είναι λυμένα ζητήματα και έχουν δοθεί πολλαπλές εξετάσεις μέχρι τώρα. Βρίσκεται στους ρυθμούς της φθοράς μέσα στην κοινωνία και στη δυνατότητα να κυβερνήσει σε περιβάλλον ρευστότητας και αδιεξόδων χωρίς κανενός είδους νομιμοποίηση.

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Έχει καμιά σχέση ο πολιτικός τακτικισμός κυβερνώντων και αντιπολιτευόμενων με την κατάσταση της χώρας; Ανταποκρίνεται κανείς στην ανάγκη να ξεπεραστούν τα αδιέξοδα που δημιουργούνται στις νέες συνθήκες;

 

Τακτικισμός και αδιέξοδα

Αν έχει γίνει κατανοητό στους κύκλους που μας κυβερνούν ότι δεν υπάρχει «άλλος γύρος» κι άρα (για τους περισσότερους) μοναδικός μπούσουλας είναι πόσο θα μείνουν στην εξουσία (ποια χώρα, ποια οικονομία, φτώχεια, ανεργία, ποιοι εθνικοί κίνδυνοι, ποια κυριαρχία κ.λπ.;), τότε η απάντηση στο ερώτημα που αναφέρθηκε είναι προφανής.

Αν έχει γίνει κατανοητό στους αντιπολιτευόμενους κύκλους ότι το «σύστημα ΣΥΡΙΖΑ» είναι σε φθίνουσα πορεία και έρχεται η ώρα τους να προσφέρουν υπηρεσίες, να πλασαριστούν ως υποψήφιοι κυβερνήτες, μέσα στις προδιαγραμμένες κατευθύνσεις των Μνημονίων για τα επόμενα χρόνια, πάλι είναι προφανής η απάντηση.

Τίποτα θετικό για τον λαό και τον τόπο δεν υπάρχει, ούτε με τον έναν, ούτε με τον άλλον. Τα αδιέξοδα μπορούν να αρθούν, αλλά με τελείως διαφορετικό τρόπο και με άλλη συνείδηση. Η υποθήκευση της χώρας συμβαδίζει με το πάγωμα της ελπίδας και μαζί κάθε αναζήτησης για δρόμους διεξόδου από μια πραγματικά δύσκολη θέση. Εκεί βρίσκεται η προοπτική και το φώς μέσα στα σκοτάδια που μας περιβάλλουν.

 

 

Το ευρώ, ο Τραμπ και η δραχμή

Νέο τοπίο στην Ευρώπη, «λαγοί» και συνθήματα στην Ελλάδα

 

Οι εξελίξεις στην Ευρώπη, αδιαμφισβήτητα θα καθοριστούν σε μεγάλο βαθμό από τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις και την «επιστροφή της πολιτικής» που αμφισβητεί το κυρίαρχο γερμανικό μοντέλο παγκοσμιοποίησης.

Ο προοριζόμενος από τον Τραμπ για νέος πρέσβης των ΗΠΑ στην Ε.Ε. Τεντ Μάλοχ δήλωσε χωρίς περιστροφές σε συνέντευξη στο BBC: «Νομίζω ότι το ευρώ είναι ένα νόμισμα το οποίο δεν βρίσκεται απλά σε πτώση, αλλά έχει σοβαρό πρόβλημα και θα μπορούσε στην πραγματικότητα να καταρρεύσει μέσα στους επόμενους 18 μήνες», ενώ πρόσθεσε: «Είχα σε προηγούμενη καριέρα διπλωματική θέση όπου βοήθησα να πέσει η Σοβιετική Ένωση. Άρα ίσως υπάρχει άλλη μια Ένωση που χρειάζεται να δοκιμάσει ένα σοκ».

Οι βασικές πολιτικές ομάδες του ευρωκοινοβουλίου αντέδρασαν. Με κοινή επιστολή τους, οι Μάνφρεντ Βέμπερ (ΕΛΚ) και Γκι Φερχόφσταντ (Φιλελεύθεροι), καταγγέλλουν ότι οι δηλώσεις του κ. Μάλοχ «αποκαλύπτουν εξωφρενική κακοβουλία αναφορικά με τις αξίες που καθορίζουν αυτή την Ευρωπαϊκή Ένωση και, αν εκφραστούν από επίσημο εκπρόσωπο των ΗΠΑ, θα μπορούσαν δυνητικά να υπονομεύσουν σοβαρά τη διατλαντική σχέση που, τα τελευταία 70 χρόνια, έχει συμβάλει ουσιαστικά στην ειρήνη, τη σταθερότητα και την ευημερία της ηπείρου μας», ενώ ουσιαστικά τον κηρύσσουν ανεπιθύμητο δηλώνοντας: «Είμαστε πεπεισμένοι πως άτομα που βλέπουν ως αποστολή τους τη δημιουργία εμποδίων ή τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν θα πρέπει να διαπιστεύονται ως επίσημοι αντιπρόσωποι στην Ε.Ε.». Ο Τζιάνι Πιτέλα (Σοσιαλδημοκράτες) από τη μεριά του, με ξεχωριστή επιστολή αναφέρει: «Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η αγνόηση αυτής της απαράδεκτης στάσης θα υπονομεύσει τη μελλοντική μας σχέση με την κυβέρνηση των ΗΠΑ και θα μπορούσε δυνητικά να συμβάλει στη διάδοση του λαϊκισμού και του ευρωσκεπτικισμού στην Ευρώπη».

Η στόχευση της γερμανικής Ευρώπης από τον Τραμπ, είναι υπόθεση που θα απασχολήσει και θα προκαλέσει κι άλλους τριγμούς. Οι εκλογικές διαδικασίες που είναι στο πρόγραμμα (Ολλανδία τον Μάρτιο, Γαλλία τον Απρίλιο-Μάιο, Γερμανία το φθινόπωρο, και ακόμα πιθανά Ιταλία ή και Ελλάδα) προμηνύουν ότι ο πολιτικός χάρτης ίσως αλλάξει, και μάλιστα με εκκωφαντικό τρόπο. Η Αγγλία είναι «εκτός» και συντάσσεται με τον Τραμπ ανοικτά, η Ουγγαρία κλείνει συμφωνίες με τη Ρωσία, η Τουρκία σπαράσσεται από αντιθέσεις, αλλά αποκτά μια μεγαλοκρατική διάσταση, ενώ έχει και δημοψήφισμα σε λίγο καιρό. Αυτά, για να αναφερθούμε στις βασικότερες διεργασίες.

 

«Δεν είμαι λαγός!»

Ο Ξυδάκης «άθελά του» μετέφερε τη δραχμολογία στο επίκεντρο μιας πολιτικής διαμάχης, για να δεχθεί τα πυρά της Ν.Δ., η οποία έχει επιβάλλει μια υστερική απαγόρευση οποιασδήποτε συζήτησης γύρω από το Ευρώ. Στη συνέχεια, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε εξηγήσεις επί εξηγήσεων και ορκίστηκε πίστη στο κοινό νόμισμα. Εντελώς τυχαία, και ο Κυρίτσης σε άλλη εκπομπή μίλησε κι αυτός για το ίδιο σενάριο («Θα πρέπει να υπάρχει σχέδιο… Θέλω να ελπίζω ότι η ΤτΕ έχει σχέδιο, θα ήταν ασύγγνωστη αμέλεια αν δεν έχει» κ.λπ.), αποδεικνύοντας ότι υπάρχει καπνός από το Μαξίμου σχετικά με το ζήτημα. Δεν αποκλείεται να αποτελεί έναν τρόπο άμυνας του Τσίπρα απέναντι σε ένα ζήτημα που πλέον τίθεται από παντού, τόσο στο εσωτερικό όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Άρα, δεν αποτελεί σύμπτωση που κάποιοι συριζικοί κύκλοι ενθυμούνται πλέον με θετικό τρόπο τη «δραχμούλα».

Η «δραχμή» φυσικά δεν είναι πανάκεια που κάνει –και μάλιστα αμέσως– καλύτερη τη ζωή μας. Ούτε και αποτελεί ένα καθαρά τεχνοκρατικό θέμα. Το να τεθεί ξανά τώρα το θέμα της δραχμής με τρόπο συνδικαλιστικής απόκρυψης του κεντρικού και συνθετότερου ζητήματος, αυτού της διεξόδου της χώρας, δεν βοηθά πουθενά. Η «επιστροφή στη δραχμή» ξεκομμένα, δεν λέει πολλά πράγματα. Στο παρελθόν, είδαμε κινήσεις και κόμματα να ποντάρουν σε αυτήν και να βρίσκονται εκεί που βρέθηκαν, όχι γιατί δεν υπάρχει ευρωσκεπτικισμός και δυσφορία, αλλά γιατί δεν πρόβαλαν μια συνεκτική εναλλακτική πρόταση. Τώρα, η δραχμή μπορεί να γίνει σημαία για πολλά κόμματα και σχηματισμούς. Η υστερική τρομοκρατία για ένα θέμα-ταμπού, έτσι κι αλλιώς θα σπάσει, και αυτό δεν είναι κακό.

Το κεντρικό ζήτημα είναι ποιος διευθύνει στην ουσία μια πορεία εξόδου και μετάβασης και τι επιλογές κάνει μέσα στα πλαίσια μιας εναλλακτικής. Γιατί, μπορεί να υπάρχει δραχμή με Σόιμπλε κυρίαρχο, με Μητσοτάκη πρωθυπουργό, με στήριξη από τον Τραμπ κ.λπ. Κεντρικό ζήτημα είναι λοιπόν ποιο «τιμόνι» υπάρχει, και με αυτό δεν εννοούμε μόνο (ή κυρίως) ποια πρόσωπα ή κόμματα ασκούν «διακυβέρνηση», αλλά ποιος λαός και σε τι κατάσταση, ποιος κοινωνικός και γενικότερος συσχετισμός, ποιο οικονομικό σχέδιο. Κεντρικά, δηλαδή, ποιοι υποκειμενικοί όροι υπάρχουν για διαφορετικές επιλογές. Αλλιώς, λέμε απλώς συνθήματα μπας και «πιάσουμε την καλή».

Έξω από αυτούς τους όρους, βεβαίως και είναι σήμερα –περισσότερο από ποτέ– νοητή μια διάλυση της Ευρωζώνης και του ευρώ, χωρίς βέβαια να έχουν αλλάξει οι συσχετισμοί μέσα στη χώρα μας. Άρα, και μια επιστροφή στη δραχμή. Νομίζει όμως κανείς ότι αυτό, αυτόματα και με μαγικό τρόπο, φέρνει λύση στο πρόβλημα «αποικία – Ελλάς»; Ότι καλυτερεύει τα πράγματα; Ότι απαλλάσσει τη χώρα από τον βραχνά του χρέους και όλων των μνημονίων που έχουν συναφθεί; Όποιος το νομίζει, πάσχει από αφέλεια. Γιατί, απλούστατα, έτσι και συμβεί, θα συνοδευτεί από μεγάλους οικονομικούς και κοινωνικούς τριγμούς και συνέπειες που δεν μπορούν εύκολα να εκτιμηθούν.

Η επανάκτηση εργαλείων οικονομικής πολιτικής (άρα και του νομίσματος) δεν είναι απλά τεχνοκρατική διαδικασία πέρα από τον γενικότερο κοινωνικό και πολιτικό συσχετισμό. Γι αυτό, χρειάζεται επειγόντως προσανατολισμός προς μια συνολικότερη στροφή στην πορεία της χώρας.

 

Να μην παγιωθεί  η μοιρολατρία

 

Ο εκπεσμός του ριζοσπαστισμού σε μια παθητική κατάσταση ήταν ίσως ό,τι καλύτερο έχει προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα στα δύο χρόνια διακυβέρνησης, που τόσο «λαμπρά» γιόρτασε πρόσφατα η κυβερνητική παράταξη. Τώρα, τον αποπροσανατολισμό που κυριαρχούσε, ακολουθεί μια διάδοχη πνευματική κατάσταση που μπορεί να ταλαιπωρήσει αφάνταστα τη λαϊκή υπόθεση. Είναι η κατάσταση της μοιρολατρίας και της αποδοχής του «κακού» σαν ένα ριζικό από το οποίο με τίποτα δεν μπορείς να ξεφύγεις.

Μια κοινωνία παγωμένη, με κομμένη την ελπίδα και με διάψευση όλων των αυταπατών, δεν συνέρχεται εύκολα. Αλλά αν αυτό δεν συμβεί κάπως, τότε παγιώνεται μια αντίληψη ότι τίποτα δεν αλλάζει και τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Η αποξένωση της κοινωνίας από την πολιτική αλλά και του καθένα από μια συλλογική προσπάθεια, αποτελούν σήμερα τα πιο ισχυρά όπλα που έχει το συστημικό στρατόπεδο, σε συνθήκες που σπαράσσεται από αντιθέσεις και ακούγονται τριγμοί, που θα μπορούσαν να ευνοήσουν μια διαφορετική πορεία.

Οι ασχολούμενοι με την πολιτική, και ιδιαίτερα με την πολιτική που αρχίζει και τελειώνει στις κάλπες και στο κοινοβούλιο, φαίνεται να ζουν «στην κοσμάρα τους» και να μην αντιλαμβάνονται το βάθος της αποξένωσης. Αδυνατούν να δώσουν έκφραση –ούτε και νοιάζονται βέβαια– στο πληττόμενο πλειοψηφικό τμήμα της κοινωνίας. Ούτε ενδιαφέρονται για τη διάλυση της χώρας. Υπάρχουν απλώς γιατί υπηρετούν αυτές τις διαδικασίες.

Το να μην παγιωθεί μια μοιρολατρική στάση και αντίληψη είναι καθοριστικό ζήτημα για μια αναγκαία αντιστροφή. Μόνο που πρέπει να εκτιμηθεί σωστά και να χρησιμοποιηθεί η γλώσσα της αλήθειας κι όχι η γλώσσα «του κόμματος», του πολιτικάντη, του αεριτζή που παντού βλέπει μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις και σημαντικές διεργασίες ή προβάλλει εαυτόν ως σωτήρα.

Η ελληνική περίπτωση, μετά από μια πικρή ήττα, δεν πρέπει να κουρνιάξει στη ζεστασιά της μοιρολατρίας, γιατί αυτή δεν αποτελεί λύση και δεν προάγει τίποτα. Χρειάζεται να βγουν δυνάμεις από τον λήθαργο και να κινηθούν αποκτώντας μια πιο συνολική οπτική, μια πιο προοπτική ματιά.

https://www.e-dromos.gr/valtomeno-topio/

 

Tagged : /

Το ρήγμα στην υπερδύναμη – Άρθρο στο Δρόμο (φ. 344 – 28/1/2017)

Μεγαλοσυστημική ανασύνταξη σε περίοδο αβεβαιότητας

Η εκλογή Τραμπ, και όσα φέρνει μαζί της, αποδεικνύει πως μόνο στην τύχη δεν μπορούν να αποδοθούν όσα συμβαίνουν. Ένας πλούσιος Αμερικανός δημαγωγός, χοντροκομμένος θεατρίνος, ρατσιστής και μισογύνης, φτάνει, μέσα από σωρεία συμπτώσεων, να εκλεγεί πρόεδρος της ηγέτιδας δύναμης του δυτικού κόσμου. Όλοι τον καταγγέλλουν ανοιχτά, αλλά αυτός βρίσκει τρόπο να συγκεντρώνει δύναμη και σήμερα αρχίζει να εφαρμόζει ορισμένα από όσα είχε υποσχεθεί. Μα τι γίνεται, τρελάθηκαν το σύστημα και η πολιτική, πώς ξέφυγαν όλα από την κανονικότητα και το «πολίτικαλ κορέκτ»; Πώς έγινε και κυρίευσε το εκλογικό σώμα ένας φρενήρης εθνολαϊκισμός με αποτέλεσμα να βρεθεί στο τιμόνι της μεγαλύτερης δύναμης του πλανήτη, ένας σαλτιμπάγκος;

Τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει, ή τουλάχιστον τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία και ασύνδετα με την πραγματικότητα. Η εκλογή Τραμπ, αλλά και μια σειρά μεγάλα γεγονότα που προηγήθηκαν, όπως το Brexit, το δημοψήφισμα στην Ιταλία, η άνοδος ακροδεξιών και δεξιών λαϊκίστικων σχηματισμών στην Ευρώπη, οι εξελίξεις σε Ισπανία και Ελλάδα πριν δύο χρόνια, καταγράφουν κάτι. Μια ογκούμενη δυσαρέσκεια και αγανάκτηση, που αποκτά πολιτική φωνή μέσα από ποικίλες εκπροσωπήσεις, στρεφόμενη ενάντια στις ανοικτά διακηρυγμένες και εφαρμοζόμενες εκφράσεις της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Στρεφόμενη κυρίως ενάντια στον πολιτικό κόσμο που έχει ενσωματωθεί σε αυτήν και την υπηρετεί, και σε ανοικτή δυσπιστία προς όλους του υπερεθνικούς μηχανισμούς που την επιβάλλουν.

Πρόκειται για μια εξέγερση ενάντια σε ένα «κατεστημένο» που εδώ και 4 δεκαετίες χειρίστηκε τη διαρκή κρίση με τρόπο τέτοιο ώστε να πλουτίζει μια διεθνική χρηματιστική ολιγαρχία, απορρυθμίζοντας και καταστρέφοντας εθνικές και περιφερειακές οικονομίες, χώρες και κοινωνίες.

 

Το ρήγμα, οι «δύο Αμερικές» και η μορφή «κίνημα»

Τα γεγονότα αυτά «αποτελούν εκδηλώσεις του βάθους της κρίσης του συστήματος του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού. Αυτό το σύστημα υφίσταται ρήγματα μπροστά στα μάτια μας μέσα στον ίδιο τον πυρήνα του. Όλες οι προσπάθειες να το σώσουν με μικρές προσαρμογές –προκειμένου να αποφύγουν τα χειρότερα– είναι καταδικασμένες να αποτύχουν». (Σ. Αμίν, «Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ»)

Η εκλογή Τραμπ σηματοδοτεί μια πιο ευρεία απόπειρα, κάτι μεγαλύτερο και σημαντικότερο από τις μικρές προσαρμογές του συστήματος. Καταγράφει την απόπειρα μιας μεγαλοσυστημικής αναδιάταξης που συμβαίνει στην καρδιά του συστήματος και θα έχει αντίκτυπο -–ήδη έχει– στο παγκόσμιο σύστημα ισορροπιών και σχέσεων. Η πορεία αυτής της μεγαλοσυστημικής αναδιάταξης δεν είναι προδιαγεγραμμένη, αφού είναι πολλοί οι παράγοντες που αντενεργούν, ενώ παραμένει γεγονός πως η παγκοσμιοποίηση δεν είναι απλά αποτέλεσμα θελήσεων και επιλογών, ούτε μια αντιστροφή της μπορεί να είναι αποτέλεσμα «βολονταρισμού» και πολιτικών συνθημάτων. Ο Τραμπ και οι δυνάμεις που τον στηρίζουν, έχουν όντως να διανύσουν πολύ δρόμο και είναι ανοιχτό ζήτημα το κατά πόσο θα μπορέσουν να εκδιπλωθούν για να πετύχουν τους στόχους τους, θα συμβιβαστούν ή  θα αποτύχουν καταγραφόμενοι ως μια «φάρσα» ή μια αποτυχημένη απόπειρα αναδιάταξης.

Παρόλα αυτά, τούτη τη στιγμή, μέσα στην καρδιά των ΗΠΑ υπάρχει ένα ρήγμα. Ένα μεγάλο ρήγμα σε πολιτικές και οικονομικές επιλογές, ένα ρήγμα που φέρνει σε αντιπαράθεση δύο μεγαλοσυστημικές μερίδες και που σαφέστατα ξεπερνά τις συνηθισμένες αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικανούς. Ακόμα περισσότερο, το ρήγμα στην καρδιά των ΗΠΑ πατά πάνω σε μια διχασμένη κοινωνία και δεν είναι υπερβολή να μιλήσουμε για μια δυνάμει «εμφυλιοπολεμική» κατάσταση και χάσμα ανάμεσα σε «δύο Αμερικές».

Όλος ο κρατικός και διοικητικός μηχανισμός διαπερνιέται από το χάσμα αυτό. Κατά συνέπεια, όλες οι πολυπλόκαμες υπηρεσίες και ο στρατός, θα αναδιοργανωθούν μέσα σε συνθήκες οξύτατης σύγκρουσης. Ας σκεφτούμε μόνο πως λίγο πριν την ορκωμοσία του Τραμπ, το CNN μετέδωσε ρεπορτάζ για το τι θα γινόταν αν δολοφονούνταν την ίδια μέρα ο νέος πρόεδρος και ο νέος αντιπρόεδρος, τονίζοντας ότι σε μια τέτοια περίπτωση ο Ομπάμα θα μπορούσε να επανέλθει κανονικά. Τραμπ και Πενς μάλιστα, δεν ορκίστηκαν μαζί αλλά χωριστά… Δεν έχει επίσης ξανασυμβεί την ημέρα της ορκωμοσίας μιας νέας κυβέρνησης να οργανώνονται διαδηλώσεις και να προβάλλονται ιδιαιτέρως από τα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Η σύγκρουση ανάμεσα στις δύο «παρατάξεις» είναι τέτοια, και το βάθος της τόσο μεγάλο, ώστε χρειάζεται να χρησιμοποιηθούν μαζικά κινήματα και από τις δύο πλευρές. Ο Τραμπ, σε όλη την προεκλογική περίοδο μιλούσε για «κίνημα». Η άλλη πλευρά δεν ένοιωθε ακόμα μια τέτοια ανάγκη, αφού έπρεπε να εξουδετερώσει ένα άλλο κίνημα στο εσωτερικό της, αυτό του Σάντερς. Τώρα όμως, αφού νικήθηκε, δεν έχει κανένα πρόβλημα να χρησιμοποιήσει και τη μορφή «κίνημα» για να αντιμετωπίσει την πρόκληση Τραμπ. Ένα κίνημα, του οποίου η πλειοψηφία δεν νιώθει την ανάγκη να διαχωριστεί πολιτικά από την πτέρυγα Κλίντον, στρέφοντας όλα τα πυρά προς τον Τραμπ. Πλην υπαρκτών εξαιρέσεων, δεν αντιτίθεται στην πολιτική του Δημοκρατικού Κόμματος. Ένα κίνημα που «δεν βλέπει» την οξύτατη σύγκρουση ανάμεσα στις δύο «παρατάξεις» και ουσιαστικά εξυπηρετεί τη μια από τις δύο. Το κίνημα χρειάζεται, είναι αναγκαίο, αλλά σε πλήρη ανεξαρτησία από τα δύο κέντρα που συγκρούονται κι όχι υποχείριο του ενός ενάντια στο άλλο.

 

Στρατηγική του στρατοπέδου Τραμπ

Το σύνθημα «Να ξανακάνουμε μεγάλη την Αμερική» περιγράφει τις ανάγκες μιας μερίδας των ελίτ των ΗΠΑ να δώσουν μια απάντηση στη διαρκή υποβάθμιση του ρόλου της πληγωμένης υπερδύναμης, τόσο διεθνώς όσο και εσωτερικά. Με μια οικονομία, μάλιστα, που ασθμαίνει και έχει χάσει τη ζωτικότητα και τον δυναμισμό της, ενώ μια χρηματιστική ολιγαρχία πλουτίζει παρασιτικά σε βάρος και τμημάτων των ελίτ. Αποτελεί την απόπειρα τμημάτων του κεφαλαίου στις ΗΠΑ να απαντήσουν σε χρόνια προβλήματα και στον παραμερισμό τους τις τελευταίες δεκαετίες. Τα τμήματα αυτά, γνωρίζουν ότι η παράταξη της παγκοσμιοποίησης είναι ισχυρή και κατέχει θέσεις-κλειδιά, διαθέτοντας και ένα ισχυρό προπαγανδιστικό οπλοστάσιο (ΜΜΕ). Γι’ αυτό ο Τραμπ έχει ανάγκη από ένα «κίνημα» που να σπάσει συνήθειες και συμπαιγνίες ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα των ΗΠΑ και των διάφορων λόμπι που τα στηρίζουν.

Τόσο ο λόγος του Τραμπ κατά την ορκωμοσία, όσο και ο καταιγιστικός ρυθμός αποφάσεων αφού ανέλαβε, ρυθμός που δείχνει να προχωρά στις κατευθύνσεις και τις ρήξεις που είχε προαναγγείλει, του δίνουν την απαραίτητη ορμή για να αδυνατίσει τις αντιστάσεις, ώστε να καταστεί κυρίαρχος του παιχνιδιού εσωτερικά.

Η κυβέρνηση που σχημάτισε –κυβέρνηση εκατομμυριούχων– δείχνει πως πήρε υπόψη του διάφορες ισορροπίες μέσα στον χώρο των ρεπουμπλικανών και γέρνει την ζυγαριά προς τη μεριά των «πετρελαιάδων», των μεγιστάνων της ενέργειας. Ο υπουργός Εξωτερικών, στέλεχος της Exxon Mobil. Ο υπουργός Ενέργειας, εκπρόσωπος εταιρειών αγωγών πετρελαίου και ορυκτών καυσίμων. Ο υπουργός Οικονομικών, στέλεχος για 17 χρόνια (μέχρι το 2002) της Goldman Sachs. Μάλιστα, στην κρίσιμη θέση του πρέσβη στο Λονδίνο (η Αγγλία, βασικός σύμμαχος στον άξονα που θέλει να κτίσει ο Τραμπ), τοποθετήθηκε ο Ρόμπερτ Τζόνσον της Johnson & Johnson.

Αποσύρει τις ΗΠΑ από τη συμφωνία ΤΡΡ στην οποία παίρνουν μέρος 12 χώρες του Ειρηνικού, κλείνει συμφωνίες με τον πρωθυπουργό του Καναδά Τριντό, για έναν πετρελαιαγωγό, δηλώνει ότι θα προχωρήσει στο κτίσιμο του τείχους στα σύνορα με Μεξικό, δημιουργώντας τριβές με τη μεξικανική κυβέρνηση, αφού πάει να της φορτώσει και τα έξοδα. Συναλλάσσεται με τις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες, δίνοντας κίνητρα, κηρύσσει πόλεμο στην Toyota. Προσκαλεί τον Νετανιάχου στις ΗΠΑ και έχει θερμή συνομιλία με τον Αιγύπτιο Σίσι, ενώ η Αγγλίδα πρωθυπουργός είναι η πρώτη που τον επισκέπτεται στις ΗΠΑ. Η Άνγκελα μπορεί να περιμένει…

Η μεγαλοσυστημκή ανασύνταξη του Τραμπ στοχεύει:

1 Σε μια αναδίπλωση σε πρώτη φάση, με έμφαση στην ισχυροποίηση της οικονομίας των ΗΠΑ στο εσωτερικό. Η στρατηγική του δεν είναι ο «απομονωτισμός», το κλείσιμο των ΗΠΑ στον εαυτό τους. Είναι μια άλλη εκδοχή παγκοσμιοποίησης με διαφορετικές προτεραιότητες και συμμαχίες.

2 Σε μια άλλη πολιτική για την Ευρώπη. Τοποθετείται ξεκάθαρα υπέρ της διάλυσης της Γερμανικής Ευρώπης, η συμμαχία με την Αγγλία θα είναι βασικός πυλώνας, ενώ αναμενόμενη πρέπει να θεωρείται η πολύμορφη ενθάρρυνση για «ανταρσίες» κι άλλων χωρών.

3 Στην προώθηση ενός νέου Ατλαντισμού σε αυτά τα πλαίσια, με άλλο κέντρο βάρους και με ηγεμονικό ρόλο των ΗΠΑ, ώστε να επιτευχθεί η συνολική ανάκαμψη της φθίνουσας Δύσης.

Αναγκαστικά, η εκ νέου ανασύνταξη της Δύσης με ρωμαλέα ξανά την Αμερική, οφείλει να αντιμετωπίσει το κομβικό ζήτημα της θεμελιώδους ισορροπίας (γεωπολιτικής) του πλανήτη που περνά από τις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία και την Κίνα. Το τρίγωνο ΗΠΑ-Κίνα-Ρωσία, είναι ο καθοριστικός παράγοντας όλων των υπόλοιπων εξελίξεων. Ο Τραμπ φαίνεται να πριμοδοτεί την συνεργασία με τον Πούτιν και την τροποποίηση των σχέσεων με την Κίνα. Προς στιγμήν, ο Τραμπ ανατρέπει εν μέρει τη σχεδιασμένη πολιτική ρήξης με τη Ρωσία που σχεδίαζαν οι «παγκοσμιοποιητές» (Ομπάμα, Χίλαρι, Νούλαντ και πτέρυγες των ρεπουμπλικανών), προσπαθώντας να πετύχει την απομάκρυνση της Ρωσίας από την Κίνα και έχει λόγους να πιστεύει πως μπορεί να το πετύχει. Αυτή η επιλογή δεν μπορεί να γίνει χωρίς αλλαγή των πραγμάτων στην Ευρώπη. Η Ρωσία πρέπει να θεωρηθεί ευρωπαϊκή δύναμη, να της αφεθεί περιθώριο για κινήσεις, την ίδια στιγμή που θα διαλύεται η Γερμανική Ευρώπη.

Η Νοτιοανατολική Ασία, και ιδιαίτερα η Κίνα τις τελευταίες δεκαετίες, έχει καταστεί η παραγωγική πλατφόρμα του σύγχρονου καπιταλισμού. Δεν μπορεί για τις ΗΠΑ να συνεχίσει αυτό. Ένα μέρος των παραγωγικών δραστηριοτήτων πρέπει να «επαναπατριστεί», ή καλύτερα η οικονομία των ΗΠΑ χρειάζεται έναν παραγωγικό «λεβιέ», δηλαδή, ένα ευρύ πρόγραμμα υποδομών και προστασίας των εγχώριων βιομηχανιών, ώστε να επιβραδυνθεί ή και να αντιστραφεί η «δύση» των ΗΠΑ στο παγκόσμιο στερέωμα.

Τέλος, οι διακηρύξεις για εξαφάνιση από προσώπου γης της ισλαμικής τρομοκρατίας, δίνουν μήνυμα συνέχισης της παρουσίας των ΗΠΑ σε διάφορα πολεμικά μέτωπα. Η τοποθέτηση του Τζέιμς Μάτις (με το εύγλωττο ψευδώνυμο «λυσσασμένο σκυλί») στο υπουργείο Άμυνας, επιβεβαιώνει την εκ νέου στόχευση του Ιράν και του σιιτισμού στον μουσουλμανικό κόσμο.

 

Ιδεολογικό πλαίσιο του στρατοπέδου Τραμπ

Για να πετύχει τη στρατηγική του, και χωρίς να έχει ακόμα υπό τον έλεγχό του ούτε τους κρατικούς μηχανισμούς ούτε και το κόμμα των Ρεπουμπλικανών, έχει ανάγκη από μια γενική αναφορά σε ένα «κίνημα», σε μια κοινωνική συμμαχία. Όμως, αυτή η αναφορά σημαίνει ιδέες, συνθήματα και επιλογές. Το «Να ξανακάνουμε μεγάλη την Αμερική, στηριζόμενοι σε αυτούς που αγαπούν την Αμερική», δίνει έμφαση στη λευκή κυρίως Αμερική που αισθάνεται πληγωμένη από την παγκοσμιοποίηση και τη συσπειρώνει γύρω από δύο κλασικά συνθήματα: Δουλειές και ασφάλεια. Όποιος αγαπά την Αμερική, δικαιούται μια δουλειά (μετά θα δούμε τι δουλειά και υπό ποίες συνθήκες), θα αγοράζει και θα καταναλώνει αμερικανικά και θα αξιώνει την ασφάλειά του.

Επομένως, προβάλλει ένα πρόγραμμα προσεταιρισμού μεσαίων στρωμάτων μέσω της ενίσχυσης κάποιων τομέων που καταστρέφονται και της προστασίας ορισμένων παραγωγικών δραστηριοτήτων με παράλληλη έμφαση στον τομέα της ασφάλειας και της τάξης. Το στοιχείο της σύγκρουσης με τον «εκφυλισμό» των μετανεωτεριστών γκλομπαλιστών, θα συνεχιστεί γιατί ενισχύει αυτήν την κοινωνική συμμαχία.

Δεν χωρά αμφιβολία ότι ο Τραμπ θα δείξει ιδιαίτερη σκληρότητα απέναντι σε αντιπάλους και κινήματα. Οι μηχανισμοί καταστολής θα χρησιμοποιηθούν ενάντια σε όσους τον αμφισβητήσουν. Ο λόγος του θα είναι ρατσιστικός, σκληρός, και στους κόλπους του θα βρουν στέγη πολλά φασιστικά στοιχεία. Το μίγμα «δουλειές για όσους αγαπούν τη χώρα, ασφάλεια και τάξη που εγγυούνται οι δυνάμεις ασφαλείας και ο στρατός», όπως και η επίθεση στους «ξένους» και η ανεξέλεγκτη δράση αυτών των δυνάμεων, έχουν ξαναχρησιμοποιηθεί ως απάντηση σε κρισιακές καταστάσεις.

 

Ποια πολιτική απέναντι στο ρήγμα;

Καταρχάς, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι πρόκειται για πραγματικό και σημαντικό ρήγμα. Συγκρούονται δύο διαφορετικές στρατηγικές με διαφορετικά συνθήματα, στόχους, πολιτικές, εσωτερικές και διεθνείς συμμαχίες.

Δεύτερο, το ρήγμα αυτό αντικειμενικά δημιουργεί προϋποθέσεις για μια διαφορετική πορεία. Θα διευκόλυνε υπό ορισμένες συνθήκες να κερδίζονταν θέσεις για λαούς, χώρες και έθνη απέναντι στην ισοπέδωση και την καταστροφή, για μια μεγάλη στροφή προς έναν πολυπολικό κόσμο με διαφορετικούς συσχετισμούς.

Τρίτο, αφού πρόκειται για μια μεγαλοσυστημική αναδιάταξη, δεν επιτρέπεται να γίνει κανείς, ηθελημένα ή όχι, υποστηρικτής της μιας πλευράς απέναντι στην άλλη. Η Αριστερά σε όλο τον κόσμο παίρνει τη θέση της παγκοσμιοποίησης, νιώθει τον Ομπάμα φίλο και τον Τραμπ εχθρό. Δεν υπάρχει πιο μεγάλος στραβισμός.

Τέταρτο, για να εκμεταλλευτεί κανείς αντιθέσεις πρέπει να είναι και «κάτι», να έχει μια οντότητα. Για παράδειγμα, ο Πούτιν προεκλογικά είχε κάνει επιλογή υπέρ του Τραμπ και είχε τους λόγους του. Από την άλλη, αν είσαι μια ΜΚΟ που χρηματοδοτείται από τον Σόρος, θα ήθελες «Χίλαρι και ξερό ψωμί». Άρα, το «είναι» καθορίζει και στοχεύσεις. Το κεντρικό στοιχείο σήμερα είναι να αποσπαστούν ριζοσπαστικές δυνάμεις από την επιρροή του στρατοπέδου της παγκοσμιοποίησης και να υπάρξει ένα ιδεολογικό μέτωπο προς τη διαβρωτική προπαγάνδα που στηρίζει τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό με πρόσχημα τη μάχη ενάντια στον λαϊκισμό, τον «εθνολαϊκισμό», τον πατριωτισμό, τη λαϊκή και εθνική κυριαρχία, το «ξεπερασμένο έθνος-κράτος» κ.λπ.

Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, αλλά με ποιες προϋποθέσεις και με ποιους στόχους; Μερικοί θα μπορούσαν να απαριθμηθούν. Ειρήνη, περιβάλλον και ζωή στον πλανήτη, δημοκρατία και συμμετοχή, εναντίωση στην εκμετάλλευση, τις ανισότητες, την αλλοτρίωση, την τεράστια απόρριψη της ζωντανής εργασίας και τα σύγχρονα ολοκαυτώματα στο Νότο και στην καρδιά του συστήματος.

Τα ακόλουθα λόγια του Σαμίρ Αμίν μπορούν να μας προβληματίσουν περισσότερο: «Μια επανέκδοση του 20ού αιώνα δεν απαντά στις απαιτήσεις της εποχής μας. Ο καπιταλισμός δεν λειτουργεί πλέον μέσω της “δημιουργικής καταστροφής”, όπως είχε φανταστεί ο Schumpeter. Η καταστροφική του διάσταση καθίσταται τριπλή, τόσο του ατόμου (που το υποβιβάζει σε απλό καταναλωτή), της φύσης, των κοινωνιών. Τα μέσα που διαθέτει για αυτήν την μαζική καταστροφή, απαιτούν μια συντονισμένη σοσιαλιστική στρατηγική όλων των λαών του Βορρά και του Νότου, τον συντονισμό της προώθησης εθνικών προγραμμάτων λαϊκής κυριαρχίας, στα οποία η διαδικασία του παγκόσμιου μετασχηματισμού θα μπορούσε να στηριχθεί αρχικά. Σε αντίθετη περίπτωση, είναι πιθανή η χειρότερη κατάσταση: η δημιουργία νεο-φασιστικών συστημάτων τόσο στο Βορρά, όσο και στον Νότο. Ο Μπουχάριν είχε επισημάνει ότι οι επαναστάτες είναι οπορτουνιστές που όμως έχουν αρχές, και γνωρίζουν πώς να αδράξουν την ευκαιρία σε μια επαναστατική κατάσταση. Είμαστε σε μια τέτοια κατάσταση, αλλά η ευκαιρία θα χαθεί εάν η ριζοσπαστική αριστερά δεν διαθέτει το απαραίτητο κουράγιο να αδράξει την ευκαιρία».

http://www.e-dromos.gr/to-rhgma-sthn-yperdynamh/

Tagged : /

Επαναδελφοποίηση του λαού σε Ελλάδα και Κύπρο- Άρθρο στο Δρόμο (φ.341 – 6/1/2017)

Στις 21 Φεβρουαρίου 1986, ο βουλευτής τότε Μανώλης Γλέζος, κατά τη συζήτηση για τη συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής για το άνοιγμα του φακέλου της Κύπρου (που ποτέ δεν άνοιξε…), αναρωτήθηκε: «Λοιπόν, το ερώτημα είναι ποιος εμπόδισε και εμποδίζει να εφαρμοστεί η αρχή της αυτοδιάθεσης για το δύσμοιρο λαό της Κύπρου. Αυτό είναι το καίριο πρόβλημα». Μετά από 30 χρόνια το ερώτημα που τίθεται – αποτέλεσμα της κυριαρχίας μιας κοσμοπολίτικης και συγχρόνως ραγιάδικης στην ουσία λογικής – μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: «Γιατί να ενδιαφερόμαστε για την Κύπρο;».

Όντως, γιατί να μας ενδιαφέρει, σήμερα, το ονομαζόμενο «κυπριακό ζήτημα»; Επειδή τυχαίνει να μιλάμε την ίδια γλώσσα; Μπορεί να είναι αυτός ένας σημαντικός παράγοντας; Έχει τίποτα κοινό η Ελλάδα με την Κύπρο; Κι αν έχει, αυτό μάλλον αφορά – όπως θα πούνε καθαρόαιμοι αριστεροί και αντιεξουσιαστές – ότι υπάρχει αστισμός και στις δύο μεριές με ιδιαίτερες επιδόσεις και επίσης ότι το θέμα το αναμασούν και το συντηρούν δεξιοί και ακροδεξιοί κύκλοι, εδώ και εκεί. Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε σωρεία τέτοιων «επιχειρημάτων» που απλώς είναι το μεταμοντέρνο αποτέλεσμα της συστηματικής πολιτικής που άσκησε ο εδώ και ο εκεί αστισμός για την απόκλιση των δύο λαών, των δύο χωρών, των πολιτικών μορφωμάτων. Αυτή η απόκλιση ήταν συστηματική και διαχρονική από το 1960 και δώθε και επισημοποιήθηκε μετά τα τραγικά γεγονότα του 1974.

Ο ελλαδικός αστισμός θεωρούσε το Kυπριακό ως βαρίδι, ως πονοκέφαλο γιατί υπονόμευε διαρκώς την πολιτική ζωή της χώρας και πολλές φορές συμπεριφέρθηκε με τη λογική «δεν πα’ να βουλιάξει το νησί να ησυχάσουμε…». Ο ελληνοκυπριακός αστισμός απέκτησε μεγάλη ευλυγισία και κινητικότητα παίζοντας σε πολλά ταμπλό μετατρέποντας το έστω συρρικνωμένο νησί (37% υπό τουρκική κατοχή) σε παράδεισο πολλαπλών χρηματιστικών δραστηριοτήτων και επωφελήθηκε από εξελίξεις στην Μέση Ανατολή (π.χ. μεταφορά επιχειρήσεων κατά τον πόλεμο του Λιβάνου), στη Βαλκανική (με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας) και με τις σχέσεις που είχε με την ΕΣΣΔ αρχικά και τη Ρωσία στη συνέχεια. Χωρίς ποτέ να κόψει τις σχέσεις με το Σίτυ του Λονδίνου κατόρθωσε να γίνει μέλος της ΕΕ, αναβαθμίζοντας το γερμανικό ενδιαφέρον για μια περιοχή στην οποία κυριαρχούσαν αποκλειστικά οι ΗΠΑ και οι Άγγλοι, από τις δυτικές δυνάμεις.

Τώρα, αφού γεύτηκε μια κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος με τις συνταγές Σόιμπλε, επιδίδεται σε αγοραπωλησίες ενεργειακών οικοπέδων (ΗΠΑ, Ισραήλ) και νομίζει ότι με την ενδοτικότητα στις προτάσεις ΗΠΑ-Αγγλίας για τη δημιουργία μεταβατικού κράτους (προτεκτοράτο) θα καταφέρει να ελιχθεί και να αποφύγει την τουρκική πίεση ή να φθάσει σε κάποιον αξιοπρεπή συμβιβασμό βάζοντας φρένο στην τουρκοποίηση του νησιού.

Οι Ελλαδίτες πολιτικοί νομίζουν ότι τώρα μπορούν να προωθήσουν μια παράλληλη διαπραγμάτευση: οικονομική και εθνική. Να συνδυάσουν τα θέματα της αξιολόγησης και των μνημονίων με το ζήτημα της Κύπρου. Αφού όλα έχουν μια τιμή, γιατί να μην προβούν και σε τέτοιους ακροβατισμούς, νομίζοντας ότι έχουν να κάνουν με το κυλικείο της Κουμουνδούρου ή τον ραδιοσταθμό «Κόκκινο» και την «Αυγή»; Είναι ήδη τυλιγμένοι σε μια κόλλα χαρτί σε αμφότερες τις διαπραγματεύσεις… Αν κανείς μπορεί να κάνει λόγο στην κυριολεξία για διαπραγμάτευση.

 

Το ερώτημα όμως παραμένει

Γιατί να μας ενδιαφέρει η Κύπρος; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη αλλά ο σύγχρονος στρουθοκαμηλισμός θέλει να αποσυνδέσει όλα τα άλυτα εθνικά ζητήματα, να τα καταργήσει ως «ιδεολογικές κατασκευές», καταπίνοντας όλες τις ψευδαισθήσεις της παγκοσμιοποίησης. Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν ακατάλυτους δεσμούς, κατοικούνται από ένα ενιαίο έθνος, που αισθάνεται την ελληνικότητα σαν κοινή συνείδηση και μοίρα, που βρήκε αντιμέτωπες στην προσπάθεια ανέλιξής του τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με κολοβή ανεξαρτησία και έντονη εξάρτηση, με κοινούς αγώνες και κοινό πολιτισμό. Ως προς την Ελλάδα το Κυπριακό είναι ένα εθνικό ζήτημα, ως προς τον λαό της Κύπρου είναι πρόβλημα αυτοδιάθεσης και ελεύθερης επιλογής, και για τους δυο λαούς είναι πρόβλημα αντίστασης στη συρρίκνωση της όποιας εθνικής κυριαρχίας υπάρχει και στις δύο χώρες, με μνημόνια, με εισβολές, με γκριζάρισμα εδαφών, με κουτσούρεμα κυριαρχικών δικαιωμάτων, με απειλή πολέμου από την Τουρκία και κατοχή ενός σημαντικού μέρους της Κύπρου.

Όσοι ακόμα δεν έχουν καταλάβει, η γραμμή που νοητά συνδέει τη Θράκη, το Αιγαίο, το Καστελλόριζο και την Κύπρο πρόκειται να διαλυθεί σε μεγάλο βαθμό και η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας σήμερα, σημαίνει ότι έπεται το Αιγαίο και ιδιαίτερα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, που με πρόσχημα το προσφυγικό ήδη έχουν γκριζάρει, με την πλήρη συνενοχή όλου του πολιτικού κόσμου.

Η απάντηση είναι απλή για έναν ακόμα λόγο: δεν υπάρχει δυνατότητα στην εποχή του ιμπεριαλισμού να αποσυνδεθούν τα ταξικά από τα εθνικά ζητήματα ιδιαίτερα σε χώρες, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος. Δεν υπάρχει περίπτωση προώθησης ενός καθαρού ταξικού κινήματος που θα αμελεί εθνικά ζητήματα ή εθνικές απειλές και δρώντες επεκτατισμούς. Το εθνικό ζήτημα δεν καταργείται ετσιθελικά. Υπάρχει ως ιστορική κατηγορία, μια υπαρκτή κοινωνική οντότητα που εξελίσσεται και δεν μπορεί να παρακαμφθεί.

Αν θέλουμε λίγο να διευρύνουμε το θέμα, θα ισχυριστούμε πώς το έθνος ορίζεται ως ένα σύνολο δυναμικών εξελισσόμενων σχέσεων που απορρέουν από την κοινότητα του εδάφους, της γλώσσας, της οικονομικής και πολιτικής ζωής, του πολιτισμού, και της ψυχοσύνθεσης των ανθρώπων που το απαρτίζουν. Καθοριστικός παράγοντας της διαδικασίας συγκρότησης του έθνους, αυτό που τελικά του προσδίδει την κοινωνική του αυθυπαρξία , είναι η συνείδηση της εθνικής ταυτότητας που αναπτύσσουν οι άνθρωποι σε μια δεδομένη στιγμή.

Το εθνικό ζήτημα συνδέεται με την κρατική υπόσταση, τείνει προς αυτή και ολοκληρώνεται μέσα από αυτήν. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν αρχίζει και δεν τελειώνει με την κρατική συγκρότηση. Η ταύτιση κράτους-έθνους είναι μια γενίκευση, που λειτουργεί ως κατασκευή για να εδραιωθούν παγκοσμιοποιητικά ισοπεδωτικά χαρακτηριστικά, που θεωρούν το κράτος-έθνος αναχρονιστικό και εντελώς κατασκευασμένη την κατηγορία του έθνους που γι’ αυτό πρέπει ως τέτοια να εκλείψει. Ο σύγχρονος ιστορικός αναθεωρητισμός έχει αναλάβει πολλές και μεγάλες εργολαβίες στον τομέα αυτόν.

Για πολλούς στερεοτυπικούς, η «αδελφοποίηση» δεν σημαίνει εντελώς τίποτα. Η γαλλική επανάσταση είχε ένα τρίπτυχο: «Ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη». Τι ήθελαν να πουν με το «αδελφοσύνη» όταν πραγματοποιούσαν την επανάσταση; Αναρωτήθηκε κανείς;

Στην πορεία σύμφωνα με την αστική αντίληψη, η ελευθερία και η ισότητα εμπίπτουν στη σφαίρα των δικαιωμάτων, και κυρίως στα ατομικά δικαιώματα. Η αδελφοσύνη δεν είναι τόσο αφομοιώσιμη στο αστικό σύμπαν, γιατί εμπεριέχει μια βασική αξία, αυτήν της κοινότητας. Και τούτο είναι ενοχλητικό.

Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Ο λαός σε Ελλάδα και Κύπρο αντιμετωπίζει ίδιους εχθρούς, κοινές απειλές, έχει κοινή ιστορία, κοινή παράδοση και πολιτισμό, κοινή γλώσσα. Οι άρχουσες τάξεις, από κοινού με τις μεγάλες δυνάμεις προώθησαν συστηματικά μιαν απόκλιση των δύο λαών, των δύο χωρών, μια κατάσταση αποξένωσης και απόστασης ανάμεσά τους. Αυτό βόλευε κάθε επιδίωξη και στη βάση του υπογράφονταν διάφορα γραμμάτια. Επανα-αδελφοποίηση, γιατί κάποτε στη συνείδηση των Ελλήνων αυτή η αίσθηση υπήρχε. Ατόνησε κάτω από συγκεκριμένους όρους και χρειάζεται να ξαναδυναμώσει, να γίνει παράγοντας ενεργητικής υποκειμενοποίησης και αντίστασης στους αντιδραστικούς σχεδιασμούς και μεθοδεύσεις. Σήμερα είναι επιτακτική ανάγκη, ανεξάρτητα από το τι θα γίνει στη Γενεύη τις επόμενες μέρες, να προωθηθεί η αναστροφή εκ θεμελίων του κλίματος που αφορά την απόκλιση αυτή.

Η επαναδελφοποίηση αποτελεί κεντρική κατεύθυνση και πολιτική που αφορά πολλά επίπεδα. Δεν είναι μια αναφορά στους «αδελφούς Κυπρίους» που δοκιμάζονται. Αφορά στο να ξαναγίνει η απελευθέρωση από τα σύγχρονα δεσμά κοινή υπόθεση του λαού σε Ελλάδα και Κύπρο. Ο λαός σε Ελλάδα και Κύπρο πρέπει να ξαναέρθει σε συντονισμό σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής απέναντι στην κοινή μοίρα που του προετοιμάζουν, να γίνει ένα σώμα απέναντι στους εχθρούς κι όχι να αδιαφορεί ο ένας για τον άλλο, γιατί πρόκειται για κοινή υπόθεση. Ακόμα και σε κρατικό επίπεδο, μια κοινή στάση δύο χωρών, μελών της Ε.Ε. απέναντι σε μνημόνια, χρεοκοπίες, επεμβάσεις, κυριαρχικά δικαιώματα, απειλές κ.λπ. θα μπορούσε να δημιουργήσει άλλα δεδομένα και άλλους συσχετισμούς.

Η αντίσταση στον ιμπεριαλισμό και τους σχεδιασμούς του, η αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού και των απειλών του, επιβάλλουν την επαναδελφοποίηση.

http://www.e-dromos.gr/epanadelfopoihsh-tou-laou-se-ellada-kai-kypro/

Tagged : /

Αποικία – γκέτο «η Ελλάς» – Άρθρο στο Δρόμο (φ.340 – 30/12/2016)

Ποιοτικά χαρακτηριστικά και τάσεις της χρονιάς που παραδίδει τη σκυτάλη

Το 2016 δεν παρατηρούνται στην Ελλάδα «θεαματικά» πολιτικά γεγονότα όπως το 2015, παγιώνονται εντούτοις αρκετά ποιοτικά χαρακτηριστικά που θα επηρεάσουν καθοριστικά τις μελλούμενες εξελίξεις. Κι όχι μόνο. Επειδή πρόκειται για ποιοτικά χαρακτηριστικά, που ακόμα δεν έχουν συνειδητοποιηθεί όσο θα έπρεπε, το 2016 χρειάζεται μια αποτίμηση πιο προσεκτική και χωρίς παρωπίδες. Ας δώσουμε έμφαση λοιπόν στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της χρονιάς που πέρασε.

 

Η χώρα υπό τριπλό κλοιό

Σιγά-σιγά, μια «περίπου χώρα» αναδύεται και η ταμπέλλα «Ελλάς» τοποθετείται πάνω από μια σύγχρονη αποικία-γκέτο. Πρόκειται για το αποτέλεσμα οικονομικών πολιτικών που επιβάλλονται και γεωπολιτικών πιέσεων που ασκούνται στην περιοχή. Έτσι, στο «μαλακό υπογάστριο» της Ευρώπης, κοντά στη νέα «μπαρουταποθήκη» της νοτιοανατολικής Μεσογείου, η ζωή δεν συνεχίζεται όπως πριν και η κοινωνία το αφουγκράζεται κι ανησυχεί. Ένας τριπλός κλοιός περισφίγγει τη χώρα, και αυτό συνειδητοποιείται κάθε μέρα και περισσότερο. Από τη μια, το μνημονιακό καθεστώς που βαθαίνει. Από την άλλη, το τεράστιο προσφυγικό ζήτημα, η διαχείριση και η γεωπολιτική του αξιοποίηση. Και δίπλα σε αυτά, ο πόλεμος ως απειλή αλλά και πραγματικότητα στην ευρύτερη περιοχή.

Θα δούμε πιο αναλυτικά στη συνέχεια τα τρία αυτά στοιχεία, είναι όμως απαραίτητο να σταθμίσουμε τη διασύνδεση και την ποιότητα που αυτά δημιουργούν σαν σύνθεση. Οι καβγάδες και οι υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου δεν έχουν να κάνουν διόλου με το πώς θα διαφύγουμε από τον ευρύ και σύνθετο αυτό κλοιό. Τα κόμματα διαγκωνίζονται για το ποιος είναι ο καλύτερος και πλέον «υπεύθυνος» για να διαχειριστεί π.χ. τη μνημονιακή κατάσταση και τη σχέση με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Την ίδια στιγμή, σφυρίζουν αδιάφορα – κάνοντας όλα τα χατίρια στους ισχυρούς – στα ζητήματα των προσφυγικών κυμάτων και των σχέσεων με την Τουρκία. Σαν σε αφασία για όλους τους κινδύνους που διατρέχουν τη χώρα.

Αντίθετα, μέσα στην κοινωνία, η συναίσθηση για τους κινδύνους μεγαλώνει. Η απειλή του πολέμου καταγράφεται στις ανησυχίες του κόσμου. Η ογκούμενη ανησυχία στα νησιά για το νέο στάτους κβο με το Προσφυγικό είναι υπαρκτή και οι διαμαρτυρίες δεν είναι αποτέλεσμα μόνο ακροδεξιών παρεμβάσεων. Η κατάσταση είναι ανυπόφορη, οι συμφωνίες με Ε.Ε. και ΝΑΤΟ οδηγούν σε μόνιμα στρατόπεδα και αυτό διαλύει την υπόσταση των νησιών και της ζωής σε αυτά όπως υπήρχε για δεκαετίες. Οι πολίτες της χώρας δεν μένουν ατάραχοι όπως οι πολιτικοί, μπροστά στις διαρκείς απειλές της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας. Αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο. Ακόμα μια διάσταση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικού κόσμου. Ας εξετάσουμε όμως λίγο πιο αναλυτικά τα στοιχεία του τριπλού αυτού «κλοιού».

 

Μνημόνιο και αποικία χρέους

Όταν στο Νταβός στις αρχές του 2016, ο Σόιμπλε αποκάλεσε εν ψυχρώ «ηλίθιο» τον Τσίπρα (χωρίς ο Αλέξης να αντιδράσει καν…) έδειχνε τη σταθερή του στάση απέναντι στην Ελλάδα συνολικά. Τώρα, η χρονιά κλείνει με την ντροπιαστική επιστολή Τσακαλώτου, με την οποία αναγνωρίζει πλήρως τα Μνημόνια και δουλικά δηλώνει ότι θα υπακούει σε κάθε προσταγή. Ο Σόιμπλε θέλει τις υπογραφές των υπουργών Οικονομικών, γιατί το Eurogroup που εποπτεύει, αποτελείται από αυτούς και αποτελεί τη σπονδυλική στήλη της Ε.Ε. σε οικονομικό επίπεδο.

Ο χρόνος που πέρασε, σημαδεύτηκε όμως από ποιοτικά χαρακτηριστικά σε οικονομικό επίπεδο που ορίζουν ακόμα περισσότερο τον χαρακτήρα της αποικίας χρέους. Το Χίλτον είναι ο «ναός» όπου παίρνονται όλες οι οικονομικές αποφάσεις. Εκεί ο Κατρούγκαλος διεκπεραίωσε τη βρώμικη δουλειά για το Ασφαλιστικό μειώνοντας τις συντάξεις. Εκεί παραδόθηκαν οι 7.500 σελίδες των προαπαιτούμενων. Για να ψηφιστούν στη συνέχεια με συνοπτικές διαδικασίες, καθορίζοντας όλες τις λεπτομέρειες για το υπερταμείο και τα 99 χρόνια λειτουργίας του. Ο «κόφτης» επικυρώθηκε τώρα με τα «αναγνωρίζουμε πλήρως» του Τσακαλώτου και θα κόψει τις συντάξεις όπως ακριβώς θέλουν Γερμανία και ΔΝΤ. Οικονομικά, το μέλλον είναι εντελώς ζοφερό για τη χώρα και όσοι διαχειρίζονται τις τύχες της, σκοπεύουν η καταλήστευσή της να περάσει από στάδια πολύ πιο άγρια από όσα γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.

Γεωπολιτικοί άνεμοι

Η Ελλάδα βρίσκεται πολύ κοντά στο επίκεντρο μεγάλων γεωστρατηγικών ανακατατάξεων και ανταγωνισμών. Πολύ κοντά σε εμπόλεμες περιοχές. Θεωρείται από τους «συμμάχους» της, απαραίτητος κόμβος για τις πολεμικές επιχειρήσεις και τον έλεγχο των κινήσεων ανταγωνιστών, κυρίως των Ρώσων, στην περιοχή. Έτσι, οι βάσεις στην Κρήτη, αλλά και επιχειρησιακά όλο το Αιγαίο χαρακτηρίζεται πλέον επίσημα «ΝΑΤΟϊκή θάλασσα», είναι στα χέρια των συμμαχικών δυνάμεων (κυρίως δηλαδή των ΗΠΑ). Υπάρχουν ακόμα, σχεδιασμοί για τον ανεφοδιασμό σκαφών, την περίθαλψη τραυματιών και την αναψυχή στρατιωτών από τα κοντινά μέτωπα.

Η Ελλάδα υπό «αριστερή» κυβέρνηση, ψηφίζει και προσυπογράφει κάθε ΝΑΤΟϊκή απόφαση, όπως τις κυρώσεις ενάντια στη Ρωσία. Χωρίς αμφισβητήσεις, χωρίς αστερίσκους και εξαιρέσεις. Γι αυτό και ο νέος πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, μετά το θεάρεστο έργο του στην Ουκρανία, δήλωσε περιχαρής ότι έχει εντυπωσιαστεί από το πόσο άριστες είναι οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και ελληνικής κυβέρνησης. Σαν να δηλώνει μια «υιοθεσία».

Όπως φάνηκε, η προσφυγική κρίση που έπληξε την Ευρώπη, οδήγησε στο να επιλεγεί η Ελλάδα ως χώρος «αποθήκευσης ψυχών», ως χώρα-φράκτης για την Ευρώπη. Τα μεγάλα νησιά του ανατολικού Αιγαίου επιλέχθηκαν ως τόπος εγκατάστασης και «πρώτης τοποθέτησης» (εκεί θα σταθμεύσουν μόνιμα περίπου 20-30 χιλιάδες πρόσφυγες), ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα θα εγκατασταθούν περίπου 60 χιλιάδες και τα βόρεια σύνορα θα θωρακιστούν, ώστε να μην μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να φύγουν προς την Ευρώπη. Έτσι περιγράφεται το γενικό σχέδιο.

Είναι επίσης ανοικτά, δύο ακόμα ενδεχόμενα (σχεδόν βεβαιότητες): Από την Ευρώπη θα γίνει «επαναπροώθηση» στην Ελλάδα πολλών προσφύγων, η δε Τουρκία θα αυξήσει ξανά τις «ροές» προς τα ελληνικά νησιά. Άρα, ο αριθμός των προσφύγων αναμένεται να αυξηθεί. Αν συγκρίνει κανείς τον αριθμό που ήδη είναι στην Ελλάδα με τις 35.000 που θα δεχόταν, για παράδειγμα, η Γαλλία και αντίστοιχα άλλες χώρες, αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο ρόλος της χώρας είναι συγκεκριμένος και καθορισμένος. Αυτό δεν μπορεί παρά να δημιουργεί πολλαπλά προβλήματα, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά.

Η κυβέρνηση συγκαλύπτει με δήθεν «ανθρωπιστικό» αμπαλάζ την πλήρη υποταγή της στους σχεδιασμούς του διευθυντηρίου της Ε.Ε. για τον εγκλωβισμό χιλιάδων ανθρώπων στη χώρα και μάλιστα σε συνθήκες άθλιες, με ένα τεράστιο πάρτι και φαγοπότι να έχει στηθεί από ανθρώπους του κράτους, της Ευρώπης και των ΜΚΟ (βλ. για παράδειγμα, σελίδα 7 αυτού του φύλλου).

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ε.Ε. (μαζί με την Κύπρο), της οποίας η εδαφική κυριαρχία απειλείται άμεσα από έναν γείτονα, την επεκτατική Ερντογανική Τουρκία. Ο τουρκικός επεκτατισμός, σε πλήρη ανάπτυξη, αμφισβητώντας ανοικτά τη Συνθήκη της Λωζάννης, απειλεί και διεκδικεί το μισό Αιγαίο, πολλά νησιά και φυσικά το Καστελλόριζο. Την ίδια στιγμή, σκληραίνει τη στάση του στην Κύπρο, αφού το σχέδιο τουρκοποίησης μπορεί να προχωρήσει από πολλαπλούς δρόμους, με σκοπό τη συρρίκνωση Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όλα αυτά, που ήρθαν στο φως με πολύ καθαρό τρόπο μέσα στο 2016, δεν προμηνύουν ευχάριστες εξελίξεις για το άμεσο μέλλον. Οι κίνδυνοι είναι υπαρκτοί και όσο πιο γρήγορα τους συνειδητοποιήσουμε θα μπορέσουμε να τους αντιμετωπίσουμε ως λαός και χώρα.

 

Αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού

Η χρονιά που πέρασε, σημαδεύτηκε και από τη σημαντική έως και εντυπωσιακή αλλαγή του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στα δύο μεγαλύτερα κόμματα. Καταβαράθρωση του ΣΥΡΙΖΑ, συσπείρωση και σημαντική άνοδος της ΝΔ. Αυτή η εξέλιξη απηχεί κοινωνικές διεργασίες και σημαντικές τάσεις για τη συνέχεια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε διαρκή πτώση, την οποία δυσκολεύεται να συγκρατήσει, ό,τι κι αν κάνει. Μένει να αξιολογηθεί τι του απέδωσε η περιβόητη «13η σύνταξη» σε έναν κοινωνικό χώρο, αυτόν των συνταξιούχων, με τον οποίο οι σχέσεις είχαν διαρραγεί ανεπανόρθωτα. Γιατί, μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να στρίμωξε τη ΝΔ στη Βουλή, μπορεί ακόμα και να «τσίμπησε» μία ή δύο δημοσκοπικές μονάδες, αλλά δεν άλλαξε τη γενική ροή, ούτε φαίνεται να σταματά την κατρακύλα. Ούτε η «μάχη κατά της διαπλοκής» πήγε καλά, ούτε το συνέδριο, ούτε κι ο ανασχηματισμός έκαναν κάποια δουλειά αναστροφής. Ο καυγάς που στήθηκε με το ΔΝΤ και τον Σόιμπλε έληξε με πλήρη ευθυγράμμιση (γράμμα Τσακαλώτου-Τσίπρα). Τώρα, υπάρχει το Κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά, ενώ πληθαίνουν οι εκτιμήσεις ότι το βάρος όλων των «πακέτων» δεν μπορεί να το διαχειριστεί κανένα κόμμα μόνο του. Ο δρόμος για οικουμενικές – «εθνικές» κυβερνήσεις έχει ανοίξει.

Η ΝΔ κατορθώνει να συσπειρώσει ένα μεγάλο ποσοστό κι αυτό είναι απόηχος μιας «υποστροφής» που υπάρχει μέσα στην κοινωνία, απόηχος της «αποαριστεροποίησης» και της υποχώρησης του ριζοσπαστισμού. Κερδίζει μέσα στην κοινωνία, ενώ στις κορυφές η κυριαρχία του Μητσοτάκη δεν είναι ακόμα τόσο σταθεροποιημένη. Το γεγονός ότι κέρδισε την αρχηγία (στις αρχές ακριβώς αυτής της χρονιάς) σχετίζεται με το ότι η καραμανλική πτέρυγα χρεώνεται έναν «φιλοΣυριζαϊσμό» που δεν αρέσει σε ευρύτατα ακροατήρια της Δεξιάς. Ορισμένοι μάλιστα, ακόμα και σήμερα, θεωρούν ότι η κυβέρνηση δεν στηρίζεται σε δύο κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) αλλά και στην ανοχή που της επιδεικνύει η καραμανλική πτέρυγα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που ανήκει σε αυτήν.

Ανάμεσα στους δύο πόλους που σχηματίζονται, δεν υπάρχει κάποιος που να είναι καλύτερος από τον άλλο. Και οι δύο, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, είναι χειρότεροι. Εδώ είναι που ισχύει το «Ο ένας χειρότερος από τον άλλο», ίσως για διαφορετικούς επιφανειακά λόγους. Και οι δύο βλάπτουν τη χώρα, την κοινωνία, τον λαό.

Τέλος, ολόκληρη η πολιτική ζωή του τόπου έχει κατρακυλήσει σε ένα τέλμα και σε ένα χαμηλότατο επίπεδο. Στη Βουλή, υπνηλία και στημένα επεισόδια, ίσως να είναι δυο, τρεις μονάχα οι βουλευτές που μπορούν να στοιχειοθετήσουν μια σοβαρή (όχι φιλολαϊκή) ομιλία και επιχειρηματολογία.

 

Ακέφαλη χώρα, απορημένη ακόμα κοινωνία

Η χώρα είναι «ακέφαλη», χωρίς κάποια ηγεσία, διανόηση, σχέδιο, που να την προσανατολίζουν προς μια διέξοδο. Πολιτική ηγεσία και επίσημη διανόηση έχουν παραδοθεί πλήρως, δεν μπορούν να ορθώσουν κανένα ανάστημα, ούτε για τους τύπους, παίρνοντας τον ρόλο των ξεπεσμένων μεταπρατών. Έχουν εξασφαλίσει τις «οικονομίες» τους και μαζί με όσα έχει κλέψει η ντόπια ολιγαρχία τα μεταφέρουν «έξω». Έχουν δώσει κι αυτοί τον όρκο να μην μείνει τίποτα όρθιο στη χώρα. Συμβολικά, ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ προάγεται ουσιαστικά σε υπουργό, ενώ ο Αμερικανός υπουργός Οικονομίας Παπαδημητρίου έχει εκατομμύρια στις ΗΠΑ, το ίδιο και η σύντροφος Αντωνοπούλου που μοιράζει κοινοτικά προγράμματα φτώχειας στο υπουργείο Εργασίας, αμφότεροι του ευαγούς ιδρύματος Λεβι των ΗΠΑ. Τους μάρανε κι αυτούς το καλό της πατρίδας…

Η κοινωνία, απορημένη για όσα έγιναν τόσο στα εφτά χρόνια μνημονίων, όσο και στα δύο «αριστερής» κυβέρνησης. Το σοκ μεγάλο. Αποξενωμένη από τον πολιτικό κόσμο, μαζεύεται περισσότερο στην προσωπική σφαίρα, πραγματοποιώντας μια παράκαμψη από την κεντρική πολιτική, δυσπιστώντας για τις αερολογίες του «δημόσιου λόγου». Δεν έχει ελπίδα, κι αυτό είναι τραυματικό σε μεγάλο βαθμό. Έδειξε αποθέματα ανθρωπιάς απέναντι στους πρόσφυγες, τους περιμάζεψε, τους έδωσε τροφή και ρούχα από το υστέρημά της. Ο αγροτικός κόσμος, μπροστά στην καταστροφή του κινητοποιήθηκε με σχετικά μεγάλη μαζικότητα. Μια νέα γενιά αγροτών δεν ζητά επιδοτήσεις ή κάτι οικονομικό: Θέτει το πρόβλημα της επιβίωσης. Οι ελευθεροεπαγγελματίες, μηχανικοί, δικηγόροι κ.λπ. διαδήλωσαν («γραβάτες») και μαχητικά έστειλαν κάποια μηνύματα. Η διάλυση των μεσοστρωμάτων προχωρά ραγδαία. Η απελευθέρωση των ωραρίων, των εργασιακών σχέσεων, η ανεργία του 27%, έχουν δημιουργήσει μια εργασιακή κόλαση και ελαστικοποίηση μέχρις εξαντλήσεως, με μισθούς πείνας των 200 και 300 ευρώ. Με μια «γρήγορη ματιά», η νεολαία μένει ακόμα σιωπηρή.

Ξεσπάσματα, οργής, θυμού, απελπισίας, εκρήξεις κοινωνικής αγανάκτησης, ακόμα και μίσους, είναι στο πρόγραμμα, με όσα συμβαίνουν. Αναζητείται αυτό που λείπει, αυτό που χρειάζεται. Αναζητείται πολιτική και κίνημα διεξόδου. Δημιουργικές δυνάμεις υπάρχουν, αλλά σε σκόρπια κατάσταση. Η Αριστερά μοιάζει σαν να ζει σε άλλη χώρα. Σαν να μην καταλαβαίνει καν τι συμβαίνει, επαναλαμβάνει στερεότυπα, αδιαφορεί για κοινωνία, αναζητά μια θέση στο κοινοβούλιο και την πολιτική ζωή, βολεύεται. Οι διεργασίες που την διατρέχουν, εντελώς ρηχές και εκτός πραγματικότητας. Της λείπει κυρίως η αυτογνωσία και κατακλύζεται από μια πεισματώδη αντίρρηση στο να αλλάξει.

 

Αντί επιλόγου

Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που εμπεδώθηκαν τη χρονιά που πέρασε, δείχνουν και στον πιο δύσπιστο ότι η κρίση έχει καθολικά χαρακτηριστικά στη χώρα μας. Παίρνει διαστάσεις υπαρξιακές και αγκαλιάζει όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Πρέπει να κυοφορηθούν καθολικές απαντήσεις. Βαθιές, εντοπισμένες, δημιουργικές, συγκεκριμένες. Καθόλου εύκολο, αλλά αναγκαίο και επιτακτικό.

http://www.e-dromos.gr/apoikia-gketo-h-ellas/

Tagged :

Η Κυπριακή Δημοκρατία σε άμεσο κίνδυνο – ‘Αρθρο στο Δρόμο (φ.338 – 17/12/2016)

Κινητικότητα εν μέσω πιέσεων και εκβιασμών – Ο ρόλος Αναστασιάδη και η Ελλάδα

Η κινητικότητα γύρω από το Κυπριακό έχει ενταθεί. Οι συμφωνίες που μεθοδεύονται είναι άκρως επικίνδυνες και οδηγούν σε πλήρη μετατροπή του νησιού σε προτεκτοράτο υπό την καθοδήγηση των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας και με άμεσο εκτελεστή τον φανατικό υπερασπιστή του σχεδίου Ανάν Ν. Αναστασιάδη. Ο τελευταίος, έχει αναλάβει εργολαβικά και σχεδόν πραξικοπηματικά την προώθηση των λύσεων που «μαγειρεύονται» χωρίς να ενημερώνει κανέναν στην Κύπρο. Προχωρά σε συνεννοήσεις και μεθοδεύσεις που αν ευδοκιμήσουν, θα οδηγήσουν σε εξαφάνιση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα άρουν δηλαδή το τελευταίο εμπόδιο για την πλήρη επιβολή των αμερικανοβρετανικών σχεδιασμών, ανοίγοντας τον δρόμο στην «τουρκοποίηση» του νησιού.

Ο ιδιαίτερος ρόλος του Ν. Αναστασιάδη, έγκειται στο ότι είναι αποφασισμένος να προχωρήσει σε αποδοχή όρων και τετελεσμένων που θα λάβουν διεθνή νομιμοποίηση από μια διεθνή διάσκεψη. Σε αυτήν, θα συμμετέχουν η Ε.Ε., οι εγγυήτριες δυνάμεις (Μ. Βρετανία, Τουρκία, Ελλάδα), καθώς και οι δύο κοινότητες και στην ουσία (ή και τυπικά) όχι η Κυπριακή Δημοκρατία ως κυρίαρχο και αναγνωρισμένο κράτος. Τους όρους υπαγορεύει η Β. Νούλαντ της απερχόμενης αμερικανικής κυβέρνησης.

Ο σκοτεινός ρόλος Αναστασιάδη, έγκειται επίσης στο γεγονός ότι αυτός είναι ο εγκέφαλος της επιβεβαιωμένης στοχοποίησης του Ν. Κοτζιά εξαιτίας της στάσης που αυτός τήρησε σε ορισμένα θέματα, ενώ αποκρούει κάθε απαίτηση να τεθεί αποφασιστικά τέρμα στο καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων και να αποχωρήσουν όλα τα τουρκικά στρατεύματα.

Το ταξίδι του Ομπάμα είχε μεγάλη σημασία και σε αυτό το σημείο, αφού ο Αμερικανός πρόεδρος υπέδειξε -και φυσικά η ελληνική κυβέρνηση φάνηκε να αποδέχεται- ότι μια μορφή εγγυήσεων στην προβλεπόμενη «λύση» θα υπάρχει και άρα τέτοιες «ακαμψίες» πρέπει να φύγουν από τη μέση.

Η Τουρκία εμφανίζεται αδιάλλακτη όσον αφορά το καθεστώς των εγγυήσεων, ο Ακιντζί κάνει λόγο για μια μεταβατική περίοδο 15 χρόνων με ενδιάμεσες επαναξιολογήσεις και οι προτάσεις Νούλαντ προβλέπουν παραμονή ορισμένων τουρκικών δυνάμεων. Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, έχει τεθεί και η πρόταση για «μεταβατικό κράτος», ακριβέστερα για ένα μεταβατικό μόρφωμα χωρίς επιστροφή στην προτεραία κατάσταση, δηλαδή στην ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Η σημασία της διεθνούς διάσκεψης

Η πενταμερής διάσκεψη που ήθελε η Τουρκία (δύο κοινότητες συν τρεις εγγυήτριες δυνάμεις) αρχίζει να παίρνει άλλες διαστάσεις και θα μοιάζει με διεθνή διάσκεψη υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, στην οποία θα παίρνει μέρος και η Ε.Ε. ως παρατηρητής. Ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί η πλήρης σύνθεση, ούτε καν αν θα καλεστεί επισήμως η Κυπριακή Δημοκρατία σε αυτήν ή θα υποβιβαστεί στο καθεστώς της «κοινότητας». Και αυτή η ωραία παρέα θα μεριμνήσει για την ένωση του νησιού και την επίλυση του κυπριακού προβλήματος, μέσα από φόρμουλες που δεν μπορούν καθόλου να εφαρμοστούν. Αυτή είναι η ουσία της «προτεκτορατοποίησης» μιας χώρας. Κατάργηση της κυριαρχίας της, διαμελισμός και διεθνής επιτροπεία ή κατοχή από μια ισχυρή δύναμη.

Η διεθνής διάσκεψη έχει οριστεί να γίνει στη Γενεύη στις 9-12 Ιανουαρίου. Βρισκόμαστε τώρα στη φάση της κορύφωσης σχεδιασμών και μεθοδεύσεων και όλες οι πλευρές ετοιμάζονται για αυτήν. Δεν υπάρχει καμιά διεθνής συνάντηση και συνομιλία όπου να μην συζητείται το Κυπριακό. Στη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. προχθές, το θέμα τέθηκε στην ημερήσια διάταξη, ο Αναστασιάδης ενημέρωσε για τις εξελίξεις και η Ε.Ε. δήλωσε ότι ενισχύει όλες τις διεργασίες για εξεύρεση λύσης, ενώ αναμένεται να εκπροσωπηθεί στη διάσκεψη από τον Γιούνκερ ή την Μογκερίνι.

Η διεθνής διάσκεψη –αν καταλήξει σε συμφωνία- θα χρησιμεύσει ως τετελεσμένο για την προώθηση των σχεδιασμών. Η υπογραφή που θα έχουν βάλει οι εκπρόσωποι των χωρών, θα διευκολύνει να υφαρπάξουν συναίνεση στο έκτρωμα που θα έχει γεννηθεί πάλι στη Γενεύη. Η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα είναι μια μεγάλη ήττα όχι μόνο για την Κύπρο αλλά συνολικά για τον ελληνισμό και θα ενισχύσει τις τάσεις για γενικότερη συρρίκνωση, αφού ο επεκτατισμός της Τουρκίας θα έχει ενισχυθεί.

Ο Ερντογάν που θα συμμετάσχει αυτοπροσώπως στη διεθνή διάσκεψη, έχει ξεκαθαρίσει τις βλέψεις και τα σχέδιά του. Αμφισβητεί τη Συνθήκη της Λωζάννης και έχει δηλώσει περίτρανα σε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου (9/10/2016) πως «η Τουρκία πλέον δεν μπορεί να παραμείνει ως έχει. Το στάτους κβο με κάποιον τρόπο θα αλλάξει. Ή θα κινηθούμε με άλματα προς τα μπροστά και θα κερδίσουμε, ή θα καταδικαστούμε να χάσουμε εδάφη. Εγώ είμαι αποφασισμένος να κάνω άλματα προς τα εμπρός».

 

Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης

Ο Αλ. Τσίπρας εξερχόμενος από την Σύνοδο Κορυφής της Τετάρτης, δήλωσε ότι ο διεθνής περίγυρος γενικά δεν είναι ευνοϊκός αλλά είναι μοναδική η ευκαιρία για επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Η φράση αυτή συμπυκνώνει την ουσία της στάσης της ελληνικής πλευράς. Αποδέχεται πλήρως το γνωμικό του Ομπάμα ότι όταν κάνεις συμφωνίες καμιά πλευρά δεν παίρνει το 100%, άρα η ελληνική πλευρά πρέπει να παραχωρήσει αρκετά. Οι δεσμοί που έχει με τη δυτική πλευρά και οι εξαρτήσεις του από αυτήν, τον πιέζουν να υποχωρεί και να αποδέχεται το πλαίσιο που διαμορφώνεται.

Στο θέμα των εγγυήσεων, συζητά την παρουσία τουρκικών στρατευμάτων, όπως συζητά και την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γνωρίζει βέβαια ότι υπογραφή του σε μια νέα προδοτική συμφωνία στη Γενεύη θα τον στιγματίσει ανεξίτηλα και προσπαθεί να ελιχθεί. Μπορεί να ήθελε να απεμπλακεί από το πρόβλημα, αλλά οι διαπραγματεύσεις σήμερα πάνε «πακέτο». Οι ρυθμίσεις και η στήριξη που παίρνει κάποιος, είναι ανάλογες της στάσης που τηρεί σε όλα. Δηλαδή, και στους ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς και στις κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας και στους ενεργειακούς δρόμους και στο Κυπριακό και στο προσφυγικό κ.λπ. Επομένως, ο Τσίπρας γνωρίζει ότι δεν διαλέγει «αλά καρτ» σε ποια πεδία θα εμπλακεί και ποια θα αποφύγει…

Είναι, λοιπόν, υπαρκτός ο κίνδυνος για ξεπούλημα του Κυπριακού. Με οποιεσδήποτε δικαιολογίες ή ακόμα χειρότερα, από έλλειψη συναίσθησης της σοβαρότητας που έχει το ζήτημα. Ή τρισχειρότερα, από τυχοδιωκτικές επιφανειακές μεθοδεύσεις πολιτικής επιβίωσης.

Η στοιχειώδης στάση που θα έπρεπε να τηρήσει μια ελληνική κυβέρνηση θα ήταν να θέσει όρους για τη διεθνή διάσκεψη, ως προς τη σύνθεσή της και το περιεχόμενό της. Να δήλωνε εξ αρχής ότι η όποια συζήτηση ξεκινά από το σημείο της πλήρους κατάργησης του καθεστώτος των εγγυήσεων και της αποχώρησης των στρατευμάτων κατοχής. Ως προς τη σύνθεση, να επέμενε στην παρουσία των 5 μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Να δήλωνε ακόμα, πως οι όποιες αποφάσεις με άλλη σύνθεση και στα πλαίσια που προετοιμάζονται, δεν δεσμεύει την ελληνική πλευρά, η οποία δεν πρόκειται να προσυπογράψει το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν είναι η στιγμή του υποκριτικού «η Κύπρος αποφασίζει, εμείς συμπαραστεκόμεθα» που αποτέλεσε παραλλαγή του καραμανλικού «Η Κύπρος κείται μακράν». Η επαναδελφοποίηση του λαού της Ελλάδας και της Κύπρου είναι αναγκαία απέναντι σε μεγάλους και επικίνδυνους εχθρούς, ιμπεριαλιστές και επεκτατιστές.

http://www.e-dromos.gr/h-kypriakh-dhmokratia-se-ameso-kindyno/

 

Tagged :